Temat trendy i na topie w dniach dzisiejszych to reforma edukacji, która w przekazie medialnym sprowadza się ustalania listy lektur obowiązkowych. Najwyższy raczy wiedzieć, czemu to akurat lektury wywołują taką trzęsiączkę w narodzie, który ma żenująco niski poziom czytelnictwa. Nikt się nie bulwersował, jak z programu nauczania wylatywało różniczkowanie (chlip), ani nikt szat nie rozdzierał nad alkenami, alkinami i alkanami (z których dziś pamiętam tylko nazwy).

Zdaje się, że histeria okołolekturowa zaczęła się od pewnego ministra, który próbował podzielić Polskę na sienkiewiczowską i gombrowiczowską, a nie pamiętał, kto napisał “Naszą szkapę” (oczywiście to podłe z mojej strony tak się czepiać wpadki biedaka przed kamerą, ale w walce politycznej wszelkie chwyty są dozwolone). Niestety nijak histeria nie poszła w jakimkolwiek sensownym kierunku, jeno fanklub Mickiewicza włosy rwie z głowy, że jak to tak można wieszczów we fragmentach, a pesymiści burczą “wszystko jedno, młodzież i tak czyta tylko bryki”.

W całej tej, pożal się Boże, debacie publicznej nie padają najważniejsze pytania: Jaką chcemy mieć edukację? Czy chcemy od małego stawiać na specjalizację, czy chcemy, aby szkoła poszerzała horyzonty? Czy chcemy wyrobić nawyk bezmyślnego zakuwania czy otwierać umysły, uczyć myślenia, przede wszystkim krytycznego? Czy zależy nam na centralnie ustalanym programie nauczania, czy może chcemy, aby szkoły konkurowały ze sobą na tym polu?

Ja osobiście wybieram pierwszą opcję z każdego pytania. Im głupsze młodsze pokolenie, tym łatwiej będzie mi z nimi rywalizować na rynku pracy

No dobra, tak na poważnie, to ja w swoich ewentualnych dzieciach postaram się wyrobić nawyk czytania. To jest nałóg, potem będą czytać nawet wiadomości z kraju i ze świata, umowy, które będą podpisywać, a może nawet instrukcje obsługi. I wtedy będę spokojna, że nie zginą w życiu

PS. Ale mam nadzieję, że młodego Wertera to wywalą z kanonu lektur, bo jeszcze mnie mdli, jak sobie tego kretyna przypomnę

Your response: