Nic mi się nie chce, a najbardziej chodzić do pracy

Skończyłam czytać “Harry Potter and the Order of the Phoenix” i muszę potwierdzić, że faktycznie z Harrym jest tak, że im dalej w serię, tym lepiej. “Half-Blood Prince” leży na półce, ale przyjemność obcowania z czarodziejami przekładam sobie innymi książkami, a poza tym czekam na “Deathly Hallows” w miękkiej okładce, które ma wyjść dopiero latem. Teraz czytam jakąś mętną babską książkę. Muszę uważniej patrzeć, co wybieram w antykwariatach i dać surowsze kryteria niż “po angielsku i tanie”

Z oglądania: skończyliśmy “Rzym”. Serial naprawdę dobry, ale już pisałam o tym kiedyś. Ponadto obejrzeliśmy “Happy wkręt” – kolorowe, głupie, śmieszne, słaba ścieżka dźwiękowa, świetne tłumaczenie z aluzjami politycznymi (“Jak zła macocha zdobyła władzę? Przeskoczyła płot, podawała się za magistra, a może miała siostrę bliźniaczkę?”), znośny dubbing. Można zażyć na lekki wieczór, można sobie odpuścić. A na AXNie staramy się nie przegapić żadnego odcinka “Doktora House’a”. Seriali medycznych jest na pęczki (od “Ostrego dyżuru” po “Grey’s Anatomy”, od “Na dobre i na złe” do “Daleko od noszy”), ale taki główny bohater jak Gregory House jest tylko jeden. Mogę się od niego jeszcze dużo nauczyć w kwestii szczerości do bólu i sarkazmu stosowanego

Do tego jeszcze pchnęliśmy trochę fabułę w “Wiedźminie” (po dwumiesięcznej przerwie w graniu) i udało mi się przegrać losową mapę w “Age of Empires”.

A w uszach powrót do podstawówki, czyli w kółko Take That. Aż mnie coś w dołku ściska, te piosenki budzą tyle wspomnień…

Wbrew pozorom robię w życiu coś jeszcze oprócz oglądania, czytania i grania. Pracuję