Postanowiłam wypróbować starą ludową metodę pielęgnacji włosów i zafundować im płukankę z piwa.

Disclaimer dla czcicieli Złocistego Napoju: żadne piwo nie zostało skrzywdzone podczas tego eksperymentu! Ono po prostu zostało otwarte dwa dni wcześniej celem podlania karkówki i się do piątku biedne rozgazowało… (swoją drogą dziwne, że gość poczęstowany wzmiankowaną karkówką nie wypił do niej pysznego, zimnego Żywca… z kim my się zadajemy?)

Ponoć chmiel “wpływa przeciwzapalnie, przeciwgrzybiczo, usuwa łojotok i łojotokowe zapalenie skóry”, z kolei na innej stronie z poradami kosmetycznymi informują, że piwo nadaje włosom połysk i dobrze nawilża skórę. Innymi słowy cudowny eliksir na wszystko – Słoneczko zaraz doda: “no ba, zawsze tak mówiłem”.

Sama aplikacja specyfiku jest bardzo wygodna i przyjemna – po prostu po umyciu głowy, jeszcze w wannie, prosto z butelki chlapałam na włosy po troszku piwka. A było go jeszcze w tej butli z pół litra, więc trochę to trwało. Zostało w nim jednak trochę gazu, jego musowanie na skórze głowy było bardzo fajnym uczuciem! Cała łazienka napełniła się miłym chmielowym zapachem… sama radość

Nigdzie nie znalazłam takiej instrukcji, ale na wszelki wypadek potem przepłukałam jeszcze włosy wodą, coby nie pachnieć browarem (chociaż w sumie większość mężczyzn pewnie uznała by ten zapach za bardziej atrakcyjny niż moje perfumy Diora). Nikt mi nie mówił, że czuć mnie udaną imprezą, więc chyba podziałało

Efekty: niewątpliwie włosy dobrze się rozczesywały. Jakiegoś specjalnego blasku nie zauważyłam, ale to mogło mieć związek z fryzurą w drobne loki, które z definicji połyskowi nie sprzyjają. Mam też wrażenie, że skórze głowy zrobiło to dobrze, ale może mi się tylko wydawać.

I tylko jedna uwaga do ewentualnych naśladowców, tudzież memo to self: Jasna cholera, to piwo do płukania nie musiało być wcale idealnie schłodzone do temperatury czterech stopni!