W piątek pisząc tekst o alternatywnym settingu Agricoli, miałam problem z określeniem “członka rodziny”. W głowie cały czas tkwiło mi angielskie survivor. Ale po polsku – ni diabła nie szło. Żadne z polskich tłumaczeń tego słowa nie odzwierciedla tego, co w słowie survivor było dla mnie najważniejsze – przetrwania, przeżycia, tego, że przetrwanie tej osoby zależało od niej samej, że to przetrwać, przetrzymać jest tam czynne, a nie bierne.

Niedobitek – chyba najgorsza opcja, wskazuje na niedoskonałość kataklizmu, który niedobitków po sobie pozostawił. Kojarzy się z niedoróbką i niedbałością. Rozbitek – przyjęło się w języku, ale pasuje do Losta i Robinsona Crusoe, a nie do planety sczyszczonej bombami atomowymi. Ocalony, ocalały – od biedy ujdzie w funkcji rzeczownika, ale też ta strona bierna…

Przyjmę lepsze propozycje.

You see the world as it is and you see the world as it could be. What you don’t see is what everybody else sees – the giant gaping chasm in between.

Konkurs dla czytelników: punkt za wskazanie źródła cytatu bez użycia Google

Upajam się właśnie otrzymaną od nieco spóźnionego Mikołaja (ale to nie wina Mikołaja, że w Polsce raczyła się pojawić dopiero prawie 2 tygodnie po premierze) nową płytką Take That “The Circus” i próbuję przeniknąć swoim małym rozumkiem logikę, jaka przyświeca wydawcom. OK, przyjęłam do wiadomości, że istnieją albumy i single – albumy powinny być dla tych, których interesuje wszystko i powinny być droższe, single powinny być tanie i zawierać tylko piosenkę tytułową, ewentualnie jakieś remiksy. Ale nie…

Po pierwsze, starsze single w Polsce nie są praktycznie w ogóle dostępne, teraz się trochę poprawiło. Po drugie, jak już są, to kosztują mniej więcej połowę tego co album. Jeśli ktoś już kupił album, to singiel teoretycznie nie powinien mu być potrzebny.

Żeby więc  zachęcić ludzi do kupowania singli, wydawcy pakują na nie piosenki, które nie załapały się na album. Najczęściej są to piosenki dużo lepsze od niektórych albumowych Z B-side’ów Take That można by złożyć naprawdę niezły album. Przykładowo właśnie odkryłam, że na singlu “Patience” znajduje się dodatkowo utwór “Beautiful Morning”. Znalazłam go na YouTube (z B-Side’ów TT brakuje na YouTube tylko “Don’t Take Your Love” z “Pray” – kiedyś miałam ją na kasecie, ale gdzie ja w dzisiejszych czasach znajdę magnetofon?). Fajny kawałek, ale gdybym zapragnęła go mieć, musiałabym wydać na singiel 17 zeta + koszty przesyłki. Za tę cenę otrzymałabym piosenkę, którą już mam na albumie (album kosztował 35 zł) i pożądany “Beautiful Morning”. Drogawo, nieprawdaż? 17 złotych za jeden utwór? I dlatego poprzestanę na YouTube.

Dla utrudnienia jeszcze single i albumy różnią się między krajami. Na polskiej edycji albumu “The Circus” brakuje ostatniej piosenki “Here” (za to jest niewymieniony na okładce hidden track* “She Said”). Jeden z moich ulubionych kawałków “Butterfly” dostępny jest jedynie na edycjach “Tour souvenir” i japońskiej. Singiel “Shine” ma dwa różne B-side’y – “We Love To Entertain You” w wersji niemieckiej i “Trouble With Me” w wersji UK. I tak dalej, i tak dalej… Jeśli ktoś marzy o skompletowaniu wszystkich piosenek, to trochę go to będzie kosztować…

Wyobrażacie sobie sytuację, kiedy idziecie do sklepu kupić marchewkę i dowiadujecie się, że jest dostępna tylko albo na albumie “kilogram włoszczyzny obranej” albo  na singlu “marchewka (+ puszka groszku jako B-side)”? Albo że nie możecie kupić pieprzu, bo został wprawdzie wydany w składance “przyprawy świata”, ale tylko w edycji na rynek niemiecki?

A dlaczego w przemyśle spożywczym się tak nie dzieje? Ano bo tam nie ma monopolu. Każdy może sprzedawać marchewkę – czy to mrożoną z groszkiem, czy samą bez opakowania, czy też obraną i paczkowaną w ekskluzywnym pudełku z gratisem, a do klienta należy wybór, która “edycja” mu odpowiada. W przemyśle muzycznym mając ochotę posłuchać piosenki Take That  masz wybór, że albo zapłacić Polydorowi, ile sobie życzą, albo nie posłuchasz.

Zapewne dlatego Polydor wraz z innymi wytwórniami płytowymi płacze, że traci miliony przez piratów, a producenci marchewki z piracką marchewką jakoś nie mają problemów…

[tak, wiem, że przykład z piracką marchewką jest z gruntu bez sensu, ale ładnie brzmi ]

———————-
*) hidden tracks może były fajnym pomysłem w czasach kaset magnetofonowych, ale dziś, kiedy wrzucam płytkę w WinAmpa czy w wieżę i ustawiam ciągłą playlistę, to nie po to, żeby znajdowała się na niej 8-minutowa ścieżka o zawartości: 3 minuty jednej piosenki, 2 minuty ciszy, 3 minuty drugiej piosenki. Chyba po to są ścieżki na CD, żeby te dwie piosenki znajdowały się na osobnych, nie?

Nic z czym zripowanie płyty na MP3 sobie nie poradzi, ale nie po to kupuję oryginała, żeby musieć go zripować do stanu używalności, prawda?

W ramach spierania się ze Słoneczkiem o jego plany zakupu motocykla, sięgnęliśmy do opracowania Komendy Głównej Policji “Wypadki drogowe w Polsce w 2007 roku”. Wnioski ze statystyk są ciekawe, choć brakuje mi jeszcze pewnych danych.

Na stronie 34. jest tabela zestawiająca ofiary wypadków wg użytkowników dróg:
Piesi – 1 951 zabitych, 14 798 rannych;
Pasażerowie i kierowcy motocykli – 215 zabitych, 1 781 rannych;
Pasażerowie i kierowcy samochodów osobowych – 2 582 zabitych, 36 080 rannych.

Z prostych rachunków wychodzi mi, że śmiertelność ofiar wypadków wynosi 6,69% w przypadku jazdy samochodem, 10,77% dla motocyklistów i 11,38% dla pieszych. To zadaje kłam twierdzeniom Słoneczka, że jazda na motocyklu jest prawie tak bezpieczna jak samochodem, ale i tak spodziewałam się większej różnicy.

Czego brakuje mi w tym zestawieniu, to procentowego udziału poszczególnych rodzajów uczestników w ogólnym ruchu drogowym. Raport zdradza wprawdzie, że na 17 samochodów osobowych przypada jeden zarejestrowany motocykl, ale trudno oszacować, czy motor spędza na drodze tyle samo czasu, co samochód. Wydaje się, że raczej mniej, sezon motorowy jest od maja do września, no i jednak dla mało kogo motor to ten podstawowy środek lokomocji. Tym samym pozornie optymistyczna statystyka – na 19 poszkodowanych samochodziarzy tylko jeden poszkodowany motocyklista – wydaje się być niemiarodajna. Przydałoby się też zestawienie wypadków wg uczestników – sądzę, że wzmiankowana tabela pomija przypadki, gdy np. podczas zderzenia motocykla z samochodem obrażenia odniósł tylko jednośladowiec. A to by jeszcze obniżyło wyliczone wyżej współczynniki.

Ale ja to jeszcze jakoś wyestymuję do postaci “prawdopodobieństwo śmierci/obrażeń na 100km/1h przebytej drogi”, uwielbiam numerki

Podsumowując: no way, nie wsiądę na motor!

[na wstępie tej notki chcę podziękować WordPressowi za możliwość publikacji notki z dowolną datą]

Buty mam nowe od jakiegoś czasu. Mama mi kupiła w ciemno bez mierzenia, musiałam je potem wymienić na iiny kolor i inny rozmiar, no ale są.

I taki problem z nimi jest, że stukają. Jak sama sobie kupuję buty, to zawsze mają normalną, gumową podeszwę. A mama to zawsze wybierze coś stukającego. Jak ona to robi?

Zastanawia mnie niezmiernie, skąd w ogóle idea, żeby robić buty stukające. Czy to wynalazek mężczyzn, którzy chcą być ostrzegani o zbliżaniu się kobiety? Czy kobiet, które chciały, żeby hałaśliwe obcasiki wyrabiały w nich nawyk chodzenia na paluszkach? Czy to straszak, czy wabik? Czy może lenistwo producentów, którzy oszczędzają na materiałach “wygłuszających”?

I spróbujcie się w takich pantoflach przemknąć niepostrzeżenie koło pokoju szefa…

Wreszcie poszliśmy na ekranizację drugiej “Narnii”. Miesiąc po premierze było to deczko problematyczne, ale udało nam się znaleźć kino, gdzie grali “Kaspiana” wieczorem i to nawet bez dubbingu.

Film był przyjemny, widowiskowy, emocjonujący, fabuła miała ręce i nogi (z dokładnością do głupstw, które filmowi dla dzieci można wybaczyć, inaczej mogłabym tu przeprowadzić długi wywód o głupich zbrojach, bezsensownych taktykach itp., itd.) oraz ciąg przyczynowo-skutkowy, efekty specjalne na przyzwoitym poziomie, ładne plenery (gdzie to tak ładnie jest? No dobra, ja też mam Google: “zdjęcia plenerowe do filmu powstawały w Nowej Zelandii, Czechach, na Słowenii oraz w Polsce, w wąwozie wodospadu Kamieńczyk” – o, byłam tam, wcale tak fajnie wtedy nie wyglądało). Ogólnie miły sposób na spędzenie czasu i zanurzenia się na chwilę w przekonującym bajkowym świecie. Książki nie czytałam, więc nie zajmowałam się tropieniem zbrodni na literaturze.

Jednakowoż to i owo mi zgrzytało. Siekaniny było dużo, trup słał się gęsto, strasznie przejmująca była scena, w której pół armii zostało w twierdzy na pewną śmierć… Po ostatecznym zwycięstwie cała Narnia cieszy się i świętuje, ani chwili wspomnienia i refleksji nad tymi, którzy polegli. Aslan, który mógł załatwić sprawę jednym ryknięciem, nie kwapił się na pomoc, a jak już Łucja go odnalazła, to jeszcze łagodnie napominał ją, że nie przyszła wcześniej. A gdy wreszcie się pofatygował, urządził rozpierduchę, wprawdzie bezkrwawą, bo w filmach dla młodszej publiczności śmierć może być masowa i dramatyczna, ale nie może być krwawa, bo wtedy w Ameryce próg wiekowy dla widzów podnoszą. W każdym razie wrogowie giną prawie co do jednego, również bez rozpatrywania ich osobistych zasług, motywacji i przekonań (a może to byli zmuszeni żołnierze z poboru, hę?).

I wtedy mi się przypomniało, że C.S.Lewis napisał “Narnię” (i chyba wszystkie pozostałe książki) celem propagowania katolicyzmu. W tym, co napisałam powyżej, związki z katolicyzmem dostrzegam. Jeśli chodzi o propagowanie, to chyba jednak nie dam się powtórnie namówić.

Postanowiłam wypróbować starą ludową metodę pielęgnacji włosów i zafundować im płukankę z piwa.

Disclaimer dla czcicieli Złocistego Napoju: żadne piwo nie zostało skrzywdzone podczas tego eksperymentu! Ono po prostu zostało otwarte dwa dni wcześniej celem podlania karkówki i się do piątku biedne rozgazowało… (swoją drogą dziwne, że gość poczęstowany wzmiankowaną karkówką nie wypił do niej pysznego, zimnego Żywca… z kim my się zadajemy?)

Ponoć chmiel “wpływa przeciwzapalnie, przeciwgrzybiczo, usuwa łojotok i łojotokowe zapalenie skóry”, z kolei na innej stronie z poradami kosmetycznymi informują, że piwo nadaje włosom połysk i dobrze nawilża skórę. Innymi słowy cudowny eliksir na wszystko – Słoneczko zaraz doda: “no ba, zawsze tak mówiłem”.

Sama aplikacja specyfiku jest bardzo wygodna i przyjemna – po prostu po umyciu głowy, jeszcze w wannie, prosto z butelki chlapałam na włosy po troszku piwka. A było go jeszcze w tej butli z pół litra, więc trochę to trwało. Zostało w nim jednak trochę gazu, jego musowanie na skórze głowy było bardzo fajnym uczuciem! Cała łazienka napełniła się miłym chmielowym zapachem… sama radość

Nigdzie nie znalazłam takiej instrukcji, ale na wszelki wypadek potem przepłukałam jeszcze włosy wodą, coby nie pachnieć browarem (chociaż w sumie większość mężczyzn pewnie uznała by ten zapach za bardziej atrakcyjny niż moje perfumy Diora). Nikt mi nie mówił, że czuć mnie udaną imprezą, więc chyba podziałało

Efekty: niewątpliwie włosy dobrze się rozczesywały. Jakiegoś specjalnego blasku nie zauważyłam, ale to mogło mieć związek z fryzurą w drobne loki, które z definicji połyskowi nie sprzyjają. Mam też wrażenie, że skórze głowy zrobiło to dobrze, ale może mi się tylko wydawać.

I tylko jedna uwaga do ewentualnych naśladowców, tudzież memo to self: Jasna cholera, to piwo do płukania nie musiało być wcale idealnie schłodzone do temperatury czterech stopni!

Nabyłam dziś drogą kupna płytę. Jak już wspominałam wcześniej, prawie całą można skompletować na TyRurce, ale postanowiłam mieć własną, 3 grosze z tych 30zł dać zarobić idolowi i do tego posłuchać w stereo i lepszym bitrate (jakby moje plebejskie ucho było w stanie takie niuanse odróżnić). Zamówiłam w empik.com, zaoszczędziłam ponoć 2 zł, odebrałam w Złotych Tarasach i ruszyłam cała szczęśliwa do domku. W tramwaju chciałam się jeszcze trochę ponapawać zakupem, bom dawno nie miała w łapkach nowiutkiej, jeszcze zafoliowanej płyty (ostatni raz chyba TT od siostry na poprzednią gwiazdkę) – nie jest to aż taka radocha jak pachnąca nowością książka, ale też miło. Uśmiechnęłam się od ucha do ucha, ujrzawszy, że na płycie są jeszcze akustyczne bonusy, o których istnieniu nie wiedziałam…

I tu nastąpił ZONK, gdyż nagle ujrzałam na tylnej okładce znaczek z przekreślonym komputerkiem: Not playable on PC. CD Copy Protection – Why? The widespread mis-use of copied CDs threathens the livehood of many artists and right holders. Therefore the manufacturers and artists of this record decided on the use of copy protection application which prevents this CD from being used in PC drives and CD burners. I tu cała radość z płytki opuściła mnie natychmiastowo, bo jak nie na kompie, to na czym niby mam słuchać muzyki? Do wyboru mam jeszcze MP3 playera, który czasem działa, a czasem nie. Magnetofon z CD umarł ostatecznie parę tygodni temu, discmana nie miałam nigdy. Zastanawiałam się, czy nie wrócić do sklepu i nie zwrócić płyty jako towaru niepełnowartościowego.

W domu nadal biłam się z myślami i zwlekałam z zerwaniem folii opakowującej, jednocześnie przeglądając rozmaite strony i fora poświęcone zagadnieniu copy protection. Dowiedziałam się bulwersujących rzeczy, o których wprawdzie miałam jakieś pojęcie (się czyta fachową literaturę, znaczy UserFriendly ), ale nigdy nie dotknęły mnie osobiście. Najbardziej bolało, że specjalnie kupiłam płytę, żeby jej nie piracić, a tu takie potraktowanie mnie jako potencjalnego kopiowacza-rozpowszechniacza… To równie upokarzające jak ochroniarze każący zostawiać plecak w hipermarketach. Potraktowanie równo wszystkich konsumentów jako potencjalnych złodziei wzbudza naprawdę ciepłe uczucia w stosunku do firmy.

Ostatecznie postanowiłam zaryzykować, rozerwałam opakowanie i wrzuciłam płytkę do kompa. Guess what? Gra!

Dziś się okazało, że kolejny znajomy prowadzi bloga. No proszę.

Bo to jednak, jak jest się jest w pewnym wieku, to czy to nie jest obciach troszeczkę prowadzić bloga takiego jak ten – o sobie, o swoim życiu, swoich przemyśleniach? Zastrzeżenie to nie dotyczy wszelkich blogów “profesjonalnych”, ściśle poświęconych jakiejś tematyce – komentarzom politycznym, technice, czy artystycznym. Ale taki blogasek o tym, jak wstało się rano i poszło do pracy, i dzień był zły albo dobry, i pogoda była… A do tego (doświadczenie kilku blogów przeze mnie przemawia) na koniec okazuje się, że i tak człowiek więcej o sobie napisał, niż chciał. Albo napisał nawet to, co chciał, ale bloga przeczytał ktoś, kto jako czytelnik nie był planowany.

Co nami kieruje? Ekshibicjonizm emocjonalny? Chęć popisywania się? Ja zawsze twierdzę, że mną kieruje zwykłe lenistwo – znajomi mają linka do bloga i nie muszę wszystkim odpowiadać w kółko tego samego na pytanie “co u ciebie słychać?” Wygodne tłumaczenie, zawsze mogę uciec od głębszej refleksji, w tej notce zresztą też ucieknę, taka już jestem.

Ale zawsze kiedy daję komuś linka tutaj albo dowiaduję się, że sam trafił przypadkiem, to jest ten moment niepokoju, czy nie pomyśli sobie, że zatrzymałam się na etapie rozwoju 15-latki piszącej wieczorami w kajecie “Kochany Pamiętniczku…!”. Albo, co gorsza, niepokoju, że może faktycznie się zatrzymałam…

Zawsze jednak pocieszam się myślą, że z nami, autorami blogasków, nie jest jeszcze tak źle, naprawdę martwić należy się o ludzi, którzy takie blogaski czytują…

Miałam dziś usiąść wreszcie porządnie do magisterki, w sumie nawet trochę jej napisałam… ale coś mnie podkusiło, żeby TV włączyć, tu i tam zajrzeć… I tak wieczór dzisiejszy przeżywam w pewnym poruszeniu, oszołomieniu, zamyśleniu…? Nie wiem, jak to dobrze określić.

Pierwsze poruszenie – takie malutkie i w zasadzie prawie go nie było w porównaniu z następnymi (poruszenia występowały chronologicznie od najsłabszego do najmocniejszego) – to Monika Olejnik u Szymona Majewskiego. Kurczę no. Albo się jest poważnym dziennikarzem i uprawia dorosłą publicystykę, albo się bawi u Szymona w dyskutowanie z aktorami udającymi polityków. Jak taka Olejnik ryknie do aktora grającego Brata Prezesa “zamknij się!”, to jak widz ma nie uwierzyć, że to jest właśnie to, co chciałaby Kaczce powiedzieć w “Kropce nad i”? Bardzo przekonująco jej to wyszło. No ale co ja się dziennikarką zajmuję, jak u Szymona i posłanka Beger gwiazdowała. A podobno w niektórych krajach jest jakieś rozróżnienie między politykami, dziennikarzami i gwiazdami przemysłu rozrywkowego. Może to sprawa jakości dziennikarzy i polityków.

Ale whatever, potem nastąpiło “Teraz My”, w którym krótko pojechali po Piterze, a następnie wyemitowali nagrany wcześniej wywiad z Brendanem Fayem i Tomem Moultonem, od niedawna najsłynniejszą kanadyjską parą w Polsce. Dla niezorientowanych: zdjęcia z ich ślubu wykorzystane zostały w prezydenckim teledysku, pardon, orędziu, jako ilustracja do słów “Inny przepis Karty poprzez brak jasnej definicji małżeństwa, jako związku mężczyzny i kobiety, może godzić w powszechnie przyjęty w Polsce porządek moralny i zmusić nasz kraj do wprowadzenia instytucji sprzecznych z moralnymi przekonaniami zdecydowanej większości społeczeństwa.”. Goście zza oceanu nie powiedzieli nic, czego bym się nie spodziewała i co jest zupełnie oczywiste. Ale TVN nie byłby TVNem, gdby na to wszystko nie zaprosił gwiazdorów PiSu. Jacek Kurski w nagranej wypowiedzi oświadczył, że to wszystko prowokacja w przeddzień rocznicy śmierci Jana Pawła II, przypomnieli niesławną wypowiedź Kamińskiego z 2000 roku, a Cymański, zawsze taki zrelaksowany i dowcipny, został rozłożony na obie łopatki przez świetne wypowiedzi Tomasza Raczka.
No i chociaż “wszystko dobrze się skończyło”, to zostaje mi po tym jakieś takie głupie uczucie pod serduchem… Raz – to nie jest tak, że tych trzech idiotów z partii na szczęście już nie rządzącej nikogo nie reprezentuje. Oni reprezentują myślenie całkiem sporego kawałka społeczeństwa, w którym żyję, nawet znam paru takich. That troubles me. Dwa – czyż to nie jest jednak trochę obrzydliwe wykorzystywać całą, całkiem sporą grupę społeczną do zabawy w prywatną wojenkę TVNu w pogrążanie prezydenta (który przecież i tak skutecznie się sam pogrąża)? Do they really care?

No i trzeci mocny akcent na koniec dnia, Fitna. W zasadzie nie wiem jeszcze, co o tym filmiku powiedzieć. Może tyle, że ciężko dać do niego linka, bo na kolejnych serwisach pojawia się i znika… Teraz ponownie jest na LiveLeak, chociaż właściciele strony otrzymali już na tyle poważne groźby, że na jakiś czas go usunęli. YouTube musiał układać się z rządem Pakistanu, bo zablokowali im dostęp. Więcej na Wikipedii. Próbuję sobie teraz poukładać w głowie, jak bardzo ten film jest manipulatorski, a jak bardzo prawdziwy… Niewątpliwie robi cholerne wrażenie, zwłaszcza, że jest tak drastyczny… Przeciwnicy filmu zarzucają mu postawienie znaku równości między islamem a przemocą, ale czy fakt, że wszystkie ambasady w krajach muzułmańskich wprowadziły stan alarmowy po jego emisji przypadkiem nie jest najlepszym potwierdzeniem tej tezy?

Ciężkie sprawy… Kiedyś życie było prostsze…