Dziś po dziewięciu godzinach pracy (I love my job, I love people from other departments, working with them is a real pleasure, how many times must I repeat it to believe it?) wybrałam się do Bolka na karaoke. Ponieważ zaprosiłam całe biuro, to było nas aż ośmioro, z czego honor firmy ratowała niezawodna Gosia Obiecałam trojgu nieszczęśnikom, którzy niestety pracowali dziś do wieczora, że ich nieobecność będzie na tyle poważnym błędem proceduralnym imprezy, że trzeba będzie ją powtórzyć w najbliższym czasie

W Bolku było niestety trochę za głośno i za bardzo umca-umca, ale i tak imprezka była udana. Na plus pizza, na minus DJ, który sprawiał wrażenie, że nudzi się strasznie i nie był do końca zdecydowany, czy robi imprezę taneczną, czy karaoke. Słoneczko się wymęczyło Z dziewczynami nawet trochę potańczyłyśmy i pośpiewałyśmy (najpierw ja “Don’t Speak”, potem we cztery “Like a Prayer”, Karola “Sing Sing” i na koniec we trzy “I’m So Excited”; N. też śpiewał, ale Cohen i Pink Floyd nie wpisywali się w klimat imprezy, szkoda, bo Floydzi całkiem fajnie wyszli). O, i jeszcze dostałam prześliczną białą różę od Gosi

W każdym razie wychodząc, zgodnie ustaliłyśmy, że trzeba to powtórzyć, żeby nam się lepiej chórek zgrał

Korzystając z wolnej chaty, wieczorkiem wyciągnęłam gitarę. Niewiarygodne, nadal nie potrafię na niej porządnie grać! Po paru piosenkach przełączyłam się na YouTube’a i pośpiewałam sobie karaoke do monitora. Ostatecznie doszłam do wniosku, że najlepiej będzie włączyć jednak WinAmpa. Mogłam dojść do tej konkluzji zanim rozbolały mnie palce i zdarłam sobie dawno nie trenowane gardło

W głowie nieustająco Przemyk i “Kochana”. Ustaliłam dziś, że to tylko trzy akordy. A taki superowy efekt…