Wybraliśmy się wczoraj z Magdą i Marcinem na lody do Malinovej. Bo podobno takie pyszne, super, najlepsze w stolicy, że specjalnie się tam w czwórkę umówiliśmy i zwlekliśmy ze słodkiego, sobotniego obijania.

No i niestety rozczarowanie. Już fakt, że “Malinova”, a nie swojska “Malinowa” wzbudził moje podejrzenia. Smaki lodów nazwane były po włosku, żeby trudniej było zgadnąć, co się zamawia. Ale tanią lansiarskość jeszcze można wybaczyć. Niestety, niewybaczalne były ceny (pierwsza kulka – 4zł, kolejne – 3zł, każda kulka powyżej 5. – 2zł). Żeby jeszcze te lody były naprawdę jakieś wybitne, bijące na głowę Grycana czy Fragolę – ale nie. Żeby chociaż był wybór smaków, a nie stanie przed ladą i zastanawianie się, jak tu wybrać 5 różnych kulek z tak nieciekawego dostępnego zestawu…

Nie żeby niesmaczne były. Ale takie ot – przeciętne, domowe lody. Czekoladowe, które zostawiłam sobie na koniec pucharka, miały smak prawdziwej czekolady. Szkoda, że deserowej.

Ogólnie – z żalem nie polecam.

W pracy bez zmian. Firma nadal zaskakuje mnie swoją umiejętnością generowania problemów pojawiających się zupełnie znienacka i atakujących z siłą wodospadu. Z bAdminem urządziliśmy sobie Kącik Pochlipywań, gdzie przeprowadzamy nieustającą licytację, które z nas bardziej się w danym dniu wkurzyło. Aktualnie Kącik mieści się w naszym kącie pokoju, bo na domiar złego Tomuś się rozchorował, więc jego krzesło jest wolne. Tamże tłumimy nasze smutki znaną ze wszystkich amerykańskich seriali niezawodną metodą – jemy lody. Tytułowych pochlipywań jeszcze nie uskutecznialiśmy, bo jesteśmy twardzi jak Roman Bratny.

Nie no, marudzę, nie jest jeszcze aż tak źle, acz przydałby się nam jakiś spektakularny sukces. Na pocieszenie pod koniec dnia w pracy dostałam słodziutkiego SMSa, dzięki któremu jeszcze teraz się uśmiecham.

I jeszcze cały dzień chodziła mi po głowie piosenka. Chodziła tak strasznie, że aż się miałam ochotę podrapać w mózg, bo prawie swędział od tej piosenki. A była to “Makin’ Out” Marka Owena. Nie miałam jej ze sobą w pracy, więc – uwaga, tu nastąpi przyznanie się do winy – jak zrobiło się już popołudniowo i obciążenie łącza zmalało, to wbrew przykazaniom weszłam na TyRurkę i sobie odpaliłam. Ulga była porównywalna z wizytą w toalecie po nasiadówce w pubie

Teledysk mi się nie podoba, a piosenka też nie jest z moich najukochańszych, a jednak nie mogłam się od niej uwolnić. Uznałam to za znak i zamówiłam album w Empik.com (w końcu aż 4 z 10 piosenek nie znalazłam na YouTube).

Po pracy planowałam iść do Arkadii, ale wychodziłam akurat razem z Ewą, więc trochę mnie zniosło na południe i wylądowałam koło Galerii Centrum. Weszłam do Esprita i ku własnemu zdumieniu wyszłam z dwie nowymi parami butów. To zupełnie do mnie niepodobne. Buty wyglądają tak:

Wieczorem przygotowywałam sobie bazę telefonów do zadzwonienia jutro. Skład na wyjazd nad morze się wyklarował, urlopy wzięte, teraz “tylko” znaleźć kwaterę… A ja się zmęczyłam samym zbieraniem kontaktów. Przyjmę namiar na sprawdzoną, niedrogą miejscówkę we Władysławowie lub okolicy.

Zaplotłam na noc włosy w warkoczyki, założyłam do pracy spódnicę [photo by B. specjalnie dla K. - jakoś rozmazane wyszło, coś niedobrego dzieje się z moim aparatem]. Ledwo do biura weszłam, a Hugo już brwi uniósł, zagwizdał i zapytał, czy nadal pracuję w IT. W księgowości dowiedziałam się, że wyglądam jak Mała Syrenka z kreskówki, którą ogląda córka A., Paweł powiedział “Oooo… nowy layout!”, Mrcn skomentował “Warrrrrkoczyki!”, a szef zaklinał się, że nigdy nie widział mnie w spódnicy (łeż wierutna) – niestety nie zapytał, z jakiej to okazji, więc nie mogłam go postraszyć, że idę na rozmowę o pracę Nawet Tomuś na swój wyjątkowy tomusiowy sposób mnie skomplementował, mówiąc “a tak w ogóle to dobrze się czujesz?”. No proszę, dwa lata chodzenia w dżinsach i byle kiecka robi takie wrażenie Niektóre dziewczyny codziennie przychodzą do pracy piękne i co z tego biedaczki mają? A ja mam dziś +10 do samooceny

W połowie dnia dostałam smsa z dalekiej Szkocji: “Słyszałem, że ładnie dziś wyglądasz [...]“. Zajrzałam do B. i mówię żartem:
- Ej! Ktoś tu kabluje K. wszystko, co się w biurze dzieje!
Za chwilę dostaję kolejnego smsa: “Wcale mi nie kabluje “.

Dla podtrzymania świeckiej tradycji szamania Grycana w firmie znów poszłam dziś do sklepu. Zgodnie z zamówieniem kupiłam też pół litra lodów dla bAdmina. Podziękowania otrzymałam przez yahoo:
“moja dziękować Twoja
nie napiszę za co bo może to później zostać wyciągnięte przeciwko nam i nie będzie żadnej linii obrony”

Rozpuszczam o poranku warkocz i przymilam się do Słoneczka:
- No co? Nic nie powiesz o moich włosach? Nie skomentujesz, że mi się takie fajne loczki zrobiły, jak uszy spaniela?
- Wyglądasz jakbyś miała jeszcze ochotę na spanie, więc może być i spaniel…

* * *

Idąc z postępem, wdrożyłam w swoim pracowym komputerze nowoczesny system chłodzenia cieczą.
A tak serio to miałam flaszkę Kubusia z lodówki i żeby nie był taki zimny, to najszybciej było go położyć na kompie, żeby się zagrzał…

* * *

BAdmin byl dziś jakiś podejrzanie dobry dla mnie. Najpierw zrobił mi loda… znaczy podzielił się lodami czekoladowymi Grycana, a potem, jak mnie głowa strasznie rozbolała, to Ibuprom mi przyniósł. Pomogło. Jak ból trochę zelżał, to zobaczyłam na monitorze kilka linijek, które wcześniej jakoś mi umknęły, więc mówię mu, że od razu lepiej, nawet widzę rzeczy, których przed chwilą nie widziałam.
- A podobno leki zmieniające sposób postrzegania rzeczywistości są w tym kraju zabronione – odpowiedział bAdmin.

* * *

Okazało się, że nowy pracownik będzie miał problem, bo skończyły się zapasowe karty czipowe otwierające drzwi. Zakomunikowałam więc chłopakom, że kogoś trzeba zwolnić Okazali się bardzo kreatywni w proponowaniu rozwiązań alternatywnych, ale najbardziej spodobała mi się propozycja Pawła:
- Ja to bym wdrożył po prostu przy wejściu system rozpoznawania twarzy. Tylko taki tani i nieskomplikowany – po prostu kadry niech przychodzą o 7 i rozpoznają w drzwiach, kto u nas pracuje, a kto nie.

Firma z dołu zatęskniła dziś chyba za czasami, jak mieliśmy wspólne biuro i postanowiła się przebić do nas wiertarką. Akustyka budynku sprawiła, że ni cholery nie dało się przy tej wiertarce pracować, więc poszliśmy sobie na zakupy. Kupiłam pół litra… lodów dla siebie i Tomusia. Ja sobie przełożyłam połowę do szklanki, Tomuś dostał pudełko, siedliśmy do biurek. Ja odpalam pocztę i inne sprawy, a Tomuś z tymi lodami obraca się do okna, kładzie nogi na parapecie, odsłania żaluzje, żeby popatrzeć na piękny maj na Muranowie, rozpiera się na krześle i unosząc do ust łyżeczkę, mruczy:
- Uwielbiam tę robotę…

* * *

Szef napisał, że na urlopie jest do czwartku. Zaczęliśmy się zastanawiać, czy to znaczy, że w czwartek będzie w biurze, czy że wtedy dopiero wraca. Poszłam się zapytać w kadrach, bo one zwykle w takich sprawach są lepiej poinformowane.
- Chyba jutro będzie. Taki mi się wydaje, że mówił, że ósmego już będzie… Chociaż, znając go, to raczej powiedział, że dopiero ósmego będzie…