W pracy bez zmian. Firma nadal zaskakuje mnie swoją umiejętnością generowania problemów pojawiających się zupełnie znienacka i atakujących z siłą wodospadu. Z bAdminem urządziliśmy sobie Kącik Pochlipywań, gdzie przeprowadzamy nieustającą licytację, które z nas bardziej się w danym dniu wkurzyło. Aktualnie Kącik mieści się w naszym kącie pokoju, bo na domiar złego Tomuś się rozchorował, więc jego krzesło jest wolne. Tamże tłumimy nasze smutki znaną ze wszystkich amerykańskich seriali niezawodną metodą – jemy lody. Tytułowych pochlipywań jeszcze nie uskutecznialiśmy, bo jesteśmy twardzi jak Roman Bratny.

Nie no, marudzę, nie jest jeszcze aż tak źle, acz przydałby się nam jakiś spektakularny sukces. Na pocieszenie pod koniec dnia w pracy dostałam słodziutkiego SMSa, dzięki któremu jeszcze teraz się uśmiecham.

I jeszcze cały dzień chodziła mi po głowie piosenka. Chodziła tak strasznie, że aż się miałam ochotę podrapać w mózg, bo prawie swędział od tej piosenki. A była to “Makin’ Out” Marka Owena. Nie miałam jej ze sobą w pracy, więc – uwaga, tu nastąpi przyznanie się do winy – jak zrobiło się już popołudniowo i obciążenie łącza zmalało, to wbrew przykazaniom weszłam na TyRurkę i sobie odpaliłam. Ulga była porównywalna z wizytą w toalecie po nasiadówce w pubie

Teledysk mi się nie podoba, a piosenka też nie jest z moich najukochańszych, a jednak nie mogłam się od niej uwolnić. Uznałam to za znak i zamówiłam album w Empik.com (w końcu aż 4 z 10 piosenek nie znalazłam na YouTube).

Po pracy planowałam iść do Arkadii, ale wychodziłam akurat razem z Ewą, więc trochę mnie zniosło na południe i wylądowałam koło Galerii Centrum. Weszłam do Esprita i ku własnemu zdumieniu wyszłam z dwie nowymi parami butów. To zupełnie do mnie niepodobne. Buty wyglądają tak:

Wieczorem przygotowywałam sobie bazę telefonów do zadzwonienia jutro. Skład na wyjazd nad morze się wyklarował, urlopy wzięte, teraz “tylko” znaleźć kwaterę… A ja się zmęczyłam samym zbieraniem kontaktów. Przyjmę namiar na sprawdzoną, niedrogą miejscówkę we Władysławowie lub okolicy.

Nie mogę się opanować, znów będzie o nich, bo szczenięca miłość wypełzła z głębi duszy i nie chce się schować

Odkryłam, że na YouTube można obejrzeć prawie pełną ich dyskografię, w tym różne B-sides i bonus tracks, o których istnieniu nawet nie wiedziałam. A te 13 lat temu to żeby poznać cudo jakim jest “How Can It Be”, koleżanka przysyłała mi kasetę magnetofonową pocztą ze Śląska. A druga spisane skądś różowym długopisem na kartce w kratkę słowa piosenek z pierwszego albumu, który nie miał wkładki z tekstami. A dziś tylko klik-klik i już ma się wszystko. Znacznie wygodniejsze, ale o ileż mniej uroku

W TT zakochałam się w ‘94 i ku memu przerażeniu dziś kochają ich dziewczynki w tym roku urodzone… To była miłość od pierwszego wejrzenia na specjalny poświęcony im dodatek do Bravo Polowałam na ich clipy w MTV (miałam szósty zmysł, który informował mnie, kiedy należy włączyć TV, żeby na nich trafić… dziś myślę, że może oni po prostu wtedy tak często byli w MTV?), na tekstach ich piosenek uczyłam się angielskiego, miałam specjalną opasłą teczkę na wycinki z gazet o nich, a na ostatniej stronie każdego zeszytu miałam wklejone ich zdjęcia, wpisany fragment któregoś utworu i miejsce na rysowanie serduszek. Szczególnie zasłużony był zeszyt do historii, którego okładka poświęcona była historii TT i zawierała informacje o wszelkich nagrodach, które zespół otrzymał, daty wydań singli, urodzin członków zespołu itp., itd… Gdzieś ja jeszcze mam

Odejście Robbiego Williamsa z grupy zepsuło mi wakacje, które wtedy przepłakałam, a potem ogłoszenie zakończenia kariery zespołu w lutym ‘96 zawaliło mi mój 14-letni świat… Ale jakoś to przeżyłam – wg mojego pamiętnika już w sierpniu ‘97 pojawiły się w moim życiorysie dni, podczas których nie przesłuchałam ani jednej piosenki ani TT, ani żadnego z solowych projektów chłopaków. Tak, przez trzy lata prowadziłam ewidencję, ile piosenek przesłuchałam danego dnia. Miałam nawet przeliczniki, za ile piosenek liczy się np. obejrzenie wywiadu na wideo. Możecie się śmiać

Powyżej teledysk debiutanckiego singla Take That. Każdy z chłopaków był wtedy młodszy niż ja teraz… Muzycznie “Do What You Like” jest na poziomie tanecznego umca-umca, ale to wideo… Ostrzeżenie: jeśli ktoś nie lubi roznegliżowanych młodych chłopaków, broń Boże nie oglądać! Jak ktoś lubi, to mam jeszcze parę linków

Oczywiście jak każda fanka TT miałam swojego faworyta i był nim, jak u 75% fanek TT, Mark Owen – słodki, delikatny, z grzywką opadającą na oczy i imagem zagubionego chłopczyka. Dziś patrzę na seksownego, męskiego Jasona i zastanawiam się, gdzie ja wtedy miałam oczy…