Niniejszym inauguruję nowy cykl na blogu: “Chodzi za mną piosenka”, coby wpasować się w świecką blogową tradycję linkowania do plików i filmików, których nikomu z czytających nie chce się odpalać Ale może trafi się ktoś o zbieżnym guście, kogo naprowadzę na jakieś fajne muzyczne tropy (albo, co lepsze z mojego egoistycznego punktu widzenia, kto naprowadzi mnie) – a jak nie, to przynajmniej będę mieć loga moich fascynacji

Piosenka na ten tydzień to Grzegorz Turnau “Jak Linoskoczek”. Poznałam ją za pośrednictwem komórki Michała w drodze powrotnej z Mazur i zupełnie odleciałam na jej punkcie:

Poprzednim takim hiciorem, którego słuchałam w kółko było The Fray – “You Found Me”. Nie zaskoczyło za pierwszym razem, kiedy usłyszałam je w trailerze ukochanego Losta, ale po kilku(nastu?) tygodniach nie mogłam się od niego uwolnić:

Nareszcie! Po ciężkich przejściach w pracy na początku tygodnia (redukcja zatrudnienia, koledzy i koleżanki z dnia na dzień przestali kolegami i koleżankami z pracy ) i wyciszających ostatnich dniach, dobiłam do wyczekiwanego, wytęsknionego urlopu.

Wczoraj zrobiliśmy sobie ze Słoneczkiem mini-Wigilię – upiekłam paszteciki z pieczarkami (mrożone ciasto francuskie to genialny wynalazek) i podałam z barszczykiem, zapaliłam świeczkę i trochę przystroiłam stół, a na WinAmpie ustawiłam playlistę z “A Very Ally Christmas” i “Christmas for All” Kelly Family (i jeszcze parę fajnych utworków – np. moim nowym odkryciem jest Trans-Siberian Orchestra). Potem wręczyliśmy sobie prezenty – ja dostałam wymarzoną Agricolę, a Słoneczko prezent wieloczęściowy:
- 4 pary bokserek
- skarpetki z trupią czachą
- wiatraczek na USB, żeby go chłodził w upały
- grę “Brothers in Arms: Road to Hill 90″
- nori, wasabi, ocet ryżowy, sos sojowy, sezam, marynowany imbir, ryż i książeczkę “Sushi”.

Gra chyba przypasowała, bo Słoneczko z zapałem wzięło się za strzelanie do hitlerowców Potem zagraliśmy w Agri, obejrzeliśmy kolejnego House’a i niegrzecznie poszliśmy do łóżeczka. A o poranku zrobiłam mu świeżo mieloną kawę i jajecznicę… Mmmmm, uwielbiam takie weekendowe poranki

A teraz pakuję klamoty, bo jutro rano z mamą, siostrą, szwagrem i Mazienką jedziemy do Tylicza. Szkoda, że bez Słoneczka

Upajam się właśnie otrzymaną od nieco spóźnionego Mikołaja (ale to nie wina Mikołaja, że w Polsce raczyła się pojawić dopiero prawie 2 tygodnie po premierze) nową płytką Take That “The Circus” i próbuję przeniknąć swoim małym rozumkiem logikę, jaka przyświeca wydawcom. OK, przyjęłam do wiadomości, że istnieją albumy i single – albumy powinny być dla tych, których interesuje wszystko i powinny być droższe, single powinny być tanie i zawierać tylko piosenkę tytułową, ewentualnie jakieś remiksy. Ale nie…

Po pierwsze, starsze single w Polsce nie są praktycznie w ogóle dostępne, teraz się trochę poprawiło. Po drugie, jak już są, to kosztują mniej więcej połowę tego co album. Jeśli ktoś już kupił album, to singiel teoretycznie nie powinien mu być potrzebny.

Żeby więc  zachęcić ludzi do kupowania singli, wydawcy pakują na nie piosenki, które nie załapały się na album. Najczęściej są to piosenki dużo lepsze od niektórych albumowych Z B-side’ów Take That można by złożyć naprawdę niezły album. Przykładowo właśnie odkryłam, że na singlu “Patience” znajduje się dodatkowo utwór “Beautiful Morning”. Znalazłam go na YouTube (z B-Side’ów TT brakuje na YouTube tylko “Don’t Take Your Love” z “Pray” – kiedyś miałam ją na kasecie, ale gdzie ja w dzisiejszych czasach znajdę magnetofon?). Fajny kawałek, ale gdybym zapragnęła go mieć, musiałabym wydać na singiel 17 zeta + koszty przesyłki. Za tę cenę otrzymałabym piosenkę, którą już mam na albumie (album kosztował 35 zł) i pożądany “Beautiful Morning”. Drogawo, nieprawdaż? 17 złotych za jeden utwór? I dlatego poprzestanę na YouTube.

Dla utrudnienia jeszcze single i albumy różnią się między krajami. Na polskiej edycji albumu “The Circus” brakuje ostatniej piosenki “Here” (za to jest niewymieniony na okładce hidden track* “She Said”). Jeden z moich ulubionych kawałków “Butterfly” dostępny jest jedynie na edycjach “Tour souvenir” i japońskiej. Singiel “Shine” ma dwa różne B-side’y – “We Love To Entertain You” w wersji niemieckiej i “Trouble With Me” w wersji UK. I tak dalej, i tak dalej… Jeśli ktoś marzy o skompletowaniu wszystkich piosenek, to trochę go to będzie kosztować…

Wyobrażacie sobie sytuację, kiedy idziecie do sklepu kupić marchewkę i dowiadujecie się, że jest dostępna tylko albo na albumie “kilogram włoszczyzny obranej” albo  na singlu “marchewka (+ puszka groszku jako B-side)”? Albo że nie możecie kupić pieprzu, bo został wprawdzie wydany w składance “przyprawy świata”, ale tylko w edycji na rynek niemiecki?

A dlaczego w przemyśle spożywczym się tak nie dzieje? Ano bo tam nie ma monopolu. Każdy może sprzedawać marchewkę – czy to mrożoną z groszkiem, czy samą bez opakowania, czy też obraną i paczkowaną w ekskluzywnym pudełku z gratisem, a do klienta należy wybór, która “edycja” mu odpowiada. W przemyśle muzycznym mając ochotę posłuchać piosenki Take That  masz wybór, że albo zapłacić Polydorowi, ile sobie życzą, albo nie posłuchasz.

Zapewne dlatego Polydor wraz z innymi wytwórniami płytowymi płacze, że traci miliony przez piratów, a producenci marchewki z piracką marchewką jakoś nie mają problemów…

[tak, wiem, że przykład z piracką marchewką jest z gruntu bez sensu, ale ładnie brzmi ]

———————-
*) hidden tracks może były fajnym pomysłem w czasach kaset magnetofonowych, ale dziś, kiedy wrzucam płytkę w WinAmpa czy w wieżę i ustawiam ciągłą playlistę, to nie po to, żeby znajdowała się na niej 8-minutowa ścieżka o zawartości: 3 minuty jednej piosenki, 2 minuty ciszy, 3 minuty drugiej piosenki. Chyba po to są ścieżki na CD, żeby te dwie piosenki znajdowały się na osobnych, nie?

Nic z czym zripowanie płyty na MP3 sobie nie poradzi, ale nie po to kupuję oryginała, żeby musieć go zripować do stanu używalności, prawda?

Nabyłam dziś drogą kupna płytę. Jak już wspominałam wcześniej, prawie całą można skompletować na TyRurce, ale postanowiłam mieć własną, 3 grosze z tych 30zł dać zarobić idolowi i do tego posłuchać w stereo i lepszym bitrate (jakby moje plebejskie ucho było w stanie takie niuanse odróżnić). Zamówiłam w empik.com, zaoszczędziłam ponoć 2 zł, odebrałam w Złotych Tarasach i ruszyłam cała szczęśliwa do domku. W tramwaju chciałam się jeszcze trochę ponapawać zakupem, bom dawno nie miała w łapkach nowiutkiej, jeszcze zafoliowanej płyty (ostatni raz chyba TT od siostry na poprzednią gwiazdkę) – nie jest to aż taka radocha jak pachnąca nowością książka, ale też miło. Uśmiechnęłam się od ucha do ucha, ujrzawszy, że na płycie są jeszcze akustyczne bonusy, o których istnieniu nie wiedziałam…

I tu nastąpił ZONK, gdyż nagle ujrzałam na tylnej okładce znaczek z przekreślonym komputerkiem: Not playable on PC. CD Copy Protection – Why? The widespread mis-use of copied CDs threathens the livehood of many artists and right holders. Therefore the manufacturers and artists of this record decided on the use of copy protection application which prevents this CD from being used in PC drives and CD burners. I tu cała radość z płytki opuściła mnie natychmiastowo, bo jak nie na kompie, to na czym niby mam słuchać muzyki? Do wyboru mam jeszcze MP3 playera, który czasem działa, a czasem nie. Magnetofon z CD umarł ostatecznie parę tygodni temu, discmana nie miałam nigdy. Zastanawiałam się, czy nie wrócić do sklepu i nie zwrócić płyty jako towaru niepełnowartościowego.

W domu nadal biłam się z myślami i zwlekałam z zerwaniem folii opakowującej, jednocześnie przeglądając rozmaite strony i fora poświęcone zagadnieniu copy protection. Dowiedziałam się bulwersujących rzeczy, o których wprawdzie miałam jakieś pojęcie (się czyta fachową literaturę, znaczy UserFriendly ), ale nigdy nie dotknęły mnie osobiście. Najbardziej bolało, że specjalnie kupiłam płytę, żeby jej nie piracić, a tu takie potraktowanie mnie jako potencjalnego kopiowacza-rozpowszechniacza… To równie upokarzające jak ochroniarze każący zostawiać plecak w hipermarketach. Potraktowanie równo wszystkich konsumentów jako potencjalnych złodziei wzbudza naprawdę ciepłe uczucia w stosunku do firmy.

Ostatecznie postanowiłam zaryzykować, rozerwałam opakowanie i wrzuciłam płytkę do kompa. Guess what? Gra!

Zaległości blogowe czas nadrobić…

W sobotę o poranku mama zaproponowała, żebyśmy skoczyły do sklepu koło domu po buty. Zrobiły się z tego normalne, długie zakupy, równie wkurzające i frustrujące jak zawsze. Około trzeciego sklepu przeszłyśmy z trybu “mamy wspólny cel, jakim jest znalezienie butów” na walkę o to, jak lubię się ubierać i dlaczego inaczej, niż chciałaby mnie widzieć mama. Eeech, tyle razy sobie obiecywałyśmy, że nie będziemy razem chodzić po sklepach…

Wieczorem poszliśmy na koncert Sinead ze znajomymi. Nie spodziewałam się, że znajomi znajdą miejscówkę na fontannie, założyłam spódnicę, którą zdecydowanie nie chciałam fontanny wycierać. Więc oni siedzieli, my staliśmy, woda szumiała, Sinead smęciła w oddali, dwie dziewczyny obok dmuchały w nas dymem papierosowym… Po trzech piosenkach znudziło nam się i poszliśmy kolejno na burgera, lody i piwko

W niedzielę wybraliśmy się do Łazienek, wykorzystać cudną pogodę i spotkać się ze Śliczną Istotką. Mazienka wyglądała jak aniołek i z dziką rozkoszą przerabiała swoją jasną sukienkę na zaimprowizowaną piaskownicę, a białym ciuchom mojej siostry dorabiała wyjątkowy wzór w małe, czarne ślady łapek.

Na obiad postanowiliśmy pójść do Sphinksa na Świętokrzyskiej i to był błąd. Już na wstępie kelner poinformował nas, że czas oczekiwania może się wydłużyć do godziny. Pokiwaliśmy głowami, zakładając, że to znaczy tyle, że nie zmieszczą się w pół godziny. Nie spodziewaliśmy się oczekiwania 59 minut! W połowie czekania dowiedzieliśmy się, że zagrychy w postaci pity z sosami też nie dostaniemy. Ponieważ dla mnie pita z sosami to praprzyczyna wyboru właśnie Sphinksa, trochę się wkurzyłam. Kelnerzy niespecjalnie się spisali w tej sytuacji, połowa klientów awanturowała się, a druga połowa była niedopieszczona w milczeniu. No to za karę mają antyreklamę, a co! Konsumentów się szanuje.

Gdzieś w międzyczasie skończyłam czytać “Rudą sforę” Kossakowskiej. Nie jest wybitna, ale niewątpliwie jest dobra. Fabuła dość szablonowa – motyw wędrówki + świat w obliczu zagłady, ale osadzony w słabo znanym w naszej kulturze fascynującym świecie mitologii ludów syberyjskich. Na końcu książki Kossakowska szczegółowo zeznaje, skąd wzięła który motyw, a gdzie poimprowizowała, pewnie po to, żeby się jej na konwentach znawcy nie czepiali Uwaga: nie czytać, co wydawca niefrasobliwie napisał na tylnej okładce! Spojlują pointę!

Po siatkóweczce obejrzeliśmy jeden odcinek MacGyvera. Żałuję… Nie należy sobie psuć pięknych wspomnień z dzieciństwa. Kiedyś kochałam się w Richardzie Deanie Andersonie i oglądałam każdy odcinek z zapartym tchem. Teraz trafiliśmy co gorsza na odcinek z komputerami i sztuczną inteligencją, który był głupi, głupi, o Boże, jaki głupi… Ale chociaż główny bohater nadal w miarę przystojny Nauczona tym doświadczeniem, utwierdziłam się w przekonaniu, że nie pójdę na nowego Indianę.

Po weekendzie obudziłam się z nadzieją, że może jestem na plaży, jachcie, łące… Ale nie, przede mną był tylko budzik, tramwaj i fabryka, dla niepoznaki zwana Miłą. Coś w moim życiu poszło terribly wrong…

Poniedziałek był bardzo poniedziałkowy i nie mam ochoty o nim pisać, wtorek był nieco lepszy. W biurze jest prawie 30 stopni, a przeciąg zatrzaskuje nam drzwi. Aby do piątku…

Złamałam się, obejrzałam Eurowizję.

Nawet usiłowałam być twarda i robić notatki (równocześnie budowałam zamki i farmy, bo 100% uwagi dla EW to nieco za dużo, więc równocześnie grałam w AoE II). Przegapiłam gdzieś jedną piosenkę, może to było wtedy jak pierwszy raz zaatakowali mnie Koreańczycy.

Notatki strzeszczają się do: sieczka, sieczka, trochę inna sieczka z Bośni i Herzegowiny (zapowiedzieli ją jako punk-rock, buahahaha), sieczka, o, Finlandia (fiński metal to taki parias wśród metalowców, ale piosenka niczego sobie), sieczka, nasza polska sieczka (nie no, całkiem znośna była), sieczka, sieczka… nie chciało mi się słuchać. Coś tam jeszcze zapamiętałam z występu tureckiego i takiego z diabłem i aniołem (Azerbejdżan?).

Akurat wyjątkowo pisząc “sieczka” nie mam na myśli totalnej porażki, ale po prostu cała ta muzyka z jednej matrycy, wszystko takie same, nic się nie zapamiętało, plastikowe wokalistki, zniewieściali wokaliści. Na plus trzeba zaliczyć, że w porównaniu z kilkoma poprzednimi edycjami było całkiem niezłe nagłośnienie, więc i fałszów przerażających było mniej.

Gdybym miała wysyłać na kogoś smsa, to miałabym problem, bo nikt mi się na tyle nie podobał. Na szczęście nie miałam żadnego powodu, żeby takiego smsa wysyłać. Pewnie wybierałabym między Finlandią, Turcją i Azerbejdżanem. Na pewno nie na Hiszpanię czy Łotwę.

Z całej Eurowizji najbardziej lubię dramaturgię przekazywania wyników. Ciekawe, czy jak ktoś nie znałby mapy Europy, to potrafiłby wywnioskować ją z głosowań Polaków nikt lubi

I tak zadośćuczyniłam corocznej tradycji stwierdzania, że Eurowizja to kicz, głaskanie się po główkach przez sąsiadów i ogólnie nic ciekawego. Może tym razem przekona mnie to, żeby już więcej jej nie oglądać? :>

A teraz maj, dokoła maj wyświęca ogrody
I cały ja, i cały ja zanurzony w Jordanie pogody
A teraz maj i maj, i maj dokoła się święci
Od wonnych bzów, szalonych bzów wprost w głowie się kręci
I płyną przeze mnie dmuchawce, jak dzieciństwa echa
I wielka jest majowa moc, kiedy niebo się do ziemi uśmiecha
SDM

Wyszłam z biura po 19. Słońce zachodziło na Muranowem. Przed biurem rośnie krzew bzu, który tak pięknie pachnie… Zresztą cały Muranów, w którym coraz bardziej się zakochuję, pachnie jak szalony, buzuje zielonością, sprawia, że zamiast iść najkrótszą drogą do tramwaju, zagłębiam się w osiedle i rozkoszuję spacerem przez wiosnę. Po drodze mijam przepiękne nowe apartamentowce i aż mnie coś za gardło ściska, jak sobie pomyślę, dlaczego mnie nie stać, żeby od zaraz w takim mieszkać… Uwić sobie gniazdko w nowym budownictwie, prawie w centrum, a wśród tej zieloności…

A w domu przerobienie przeglądarki na ołtarzyk ku czci idoli z dzieciństwa. 11 otwartych zakładek z YouTube, a ja się wzruszam i wspominam. Płaczę na Babe, Another Crack In My Heart, Holding Back The Tears i Why Can’t I Wake Up With You i tańczę do Everything Changes, Could It Be Magic i Relight My Fire. Na Pray, Million Love Songs i Love Ain’t Here Anymore nie mogę usiedzieć i chyba sąsiedzi słyszą jak śpiewam wykute niegdyś na blachę co do nutki kawałki (po tylu latach nadal to nie jest za bardzo moja tonacja). Jakkolwiek szczeniacko i egzaltowanie by to nie brzmiało, to jednak żadne uczucie nie może się równać z pierwszą, szaloną, nastoletnią miłością do idola…

No i tak dziś żyję tym ściskaniem za serce i za gardło…

Nic mi się nie chce, a najbardziej chodzić do pracy

Skończyłam czytać “Harry Potter and the Order of the Phoenix” i muszę potwierdzić, że faktycznie z Harrym jest tak, że im dalej w serię, tym lepiej. “Half-Blood Prince” leży na półce, ale przyjemność obcowania z czarodziejami przekładam sobie innymi książkami, a poza tym czekam na “Deathly Hallows” w miękkiej okładce, które ma wyjść dopiero latem. Teraz czytam jakąś mętną babską książkę. Muszę uważniej patrzeć, co wybieram w antykwariatach i dać surowsze kryteria niż “po angielsku i tanie”

Z oglądania: skończyliśmy “Rzym”. Serial naprawdę dobry, ale już pisałam o tym kiedyś. Ponadto obejrzeliśmy “Happy wkręt” – kolorowe, głupie, śmieszne, słaba ścieżka dźwiękowa, świetne tłumaczenie z aluzjami politycznymi (“Jak zła macocha zdobyła władzę? Przeskoczyła płot, podawała się za magistra, a może miała siostrę bliźniaczkę?”), znośny dubbing. Można zażyć na lekki wieczór, można sobie odpuścić. A na AXNie staramy się nie przegapić żadnego odcinka “Doktora House’a”. Seriali medycznych jest na pęczki (od “Ostrego dyżuru” po “Grey’s Anatomy”, od “Na dobre i na złe” do “Daleko od noszy”), ale taki główny bohater jak Gregory House jest tylko jeden. Mogę się od niego jeszcze dużo nauczyć w kwestii szczerości do bólu i sarkazmu stosowanego

Do tego jeszcze pchnęliśmy trochę fabułę w “Wiedźminie” (po dwumiesięcznej przerwie w graniu) i udało mi się przegrać losową mapę w “Age of Empires”.

A w uszach powrót do podstawówki, czyli w kółko Take That. Aż mnie coś w dołku ściska, te piosenki budzą tyle wspomnień…

Wbrew pozorom robię w życiu coś jeszcze oprócz oglądania, czytania i grania. Pracuję

Korzystając z wolnej chaty, wieczorkiem wyciągnęłam gitarę. Niewiarygodne, nadal nie potrafię na niej porządnie grać! Po paru piosenkach przełączyłam się na YouTube’a i pośpiewałam sobie karaoke do monitora. Ostatecznie doszłam do wniosku, że najlepiej będzie włączyć jednak WinAmpa. Mogłam dojść do tej konkluzji zanim rozbolały mnie palce i zdarłam sobie dawno nie trenowane gardło

W głowie nieustająco Przemyk i “Kochana”. Ustaliłam dziś, że to tylko trzy akordy. A taki superowy efekt…

Superowy dzień. W pracy normalnie, ze wskazaniem na nieźle. A po pracy…

Wczoraj Gosia w przelocie wspomniała o jakimś koncercie. Renata Przemyk… kto to jest Renata Przemyk, hmmm… nazwisko nieobce… whatever, pójdę, zobaczę Przełożyłam spotkanie z Natem na środę, acz zaproponowałam, żeby i tak wpadł, co uczynił.

No i dziś spotkaliśmy się na koncercie. Sporo nas przyszło, jedni o drugich nie wiedzieli, bo wieść o koncercie (wjazd wolny!) rozeszła się jakoś szeptem. Byli też K., B. i parę innych inicjałów Tłok w Lolku był potworny, siedziałam na samym brzegu ławki, ale i tak nieźle, bo nie na podłodze.

Ale kiedy zaczął się koncert… oj, dawno nie byłam na takim dobrym! Po prostu rewelacja. Znałam przed koncertem może dwie z tych piosenek, a ja przecież jestem umysł ścisły, podobają mi się piosenki, które już słyszałem [koniec cytatu]. A tu każda kolejna natychmiast mi podpasowywała i drugi refren można było już nucić razem z Renatą. Po prostu idealnie. I w superowym towarzystwie.

Potem zostaliśmy jeszcze na jedno piwko i integrowaliśmy się w podgrupach dwuosobowych kolejno:
- w kolejce po autograf,
- w kolejce do toalety,
- w kolejce do baru,
a jak się w końcu razem zebraliśmy przy stole, to zaraz się okazało, że się rozchodzimy. No cóż, w udanych imprezach zawsze jest niedosyt

W każdym razie było genialnie i cieszę się, że byłam

PS. Ku pamięci eine kleine playlista, did I miss something oprócz kolejności?
O siódmej pięć
Ten taniec
Alice
Sama
Fado
Zona
Blizna
Nie spaceruję nago
Gites
Lullaby
Drzewo
Bo jeśli tak ma być
Sara
Kochana
Zona (bis)
Babę zesłał Bóg (bis)