Proporcje na ok. 8 porcji

• 1,5 kg zadniej wołowiny
• duża cebula
• czerwona i żółta papryka
• 2 ogórki kiszone (albo 3, jak małe)
• łyżeczka musztardy
• sól, pieprz
• kolendra (ziarna) – duża szczypta, utłuc w moździerzu
• tarta gałka muszkatołowa – duża szczypta
• imbir (w proszku) – duża szczypta
• estragon (suszony) – duża szczypta
• woda albo bulion
• olej do smażenia

• pieczywo tostowe
• masło
• zioła prowansalskie
• kilka łyżek śmietany 18%

Mięso zamrozić, żeby skruszało (ja zwykle mrożę dlatego, że w dniu zakupu nie chce mi się robić). Po rozmrożeniu pokroić w poprzek włókien na paski. Partiami przesmażać krótko na oleju (koniecznie partiami, tak po pół patelni – w przeciwnym razie mięso puści wodę , która nie zdąży odparować i zacznie się duszenie zamiast obsmażania). Ważne – nigdy nie solić wołowiny przed smażeniem, bo robi się twarda. Obsmażone kawałki przekładać do garnka. Na koniec smażenia wrzucić na patelnię pokrojoną w plasterki cebulę i wytrzeć nią patelnię. Przy okazji cebula lekko się podsmaży. Wrzucić do garnka.

Do garnka dołożyć: pokrojone w paseczki obie papryki, pokrojone w plasterki ogórki, przyprawy, musztardę. Jeśli przypadkiem ma się na palniku obok domowy rosołek, chlapnąć kubek do gulaszu. Kostkom rosołowym mówimy nie! Jeśli nie mamy bulionu, trudno, zalewamy wodą, będzie mniej sosu. Płyn nie powinien przykryć całego mięsa – jeszcze trochę soków puści papryka.

Dusimy na malutkim ogniu przez ok. 2 godziny, aż mięso będzie mięciutkie. Próbować w trakcie i doprawiać do smaku! Pod koniec gotowania w opiekaczu / tosterze / co tam kto ma zrobić tosty z chleba tostowego posmarowanego masłem i posypanego ziołami prowansalskimi.

Zupo-gulasz nakładać do głębokich talerzy nie żałując sosu. Zaciągnąć śmietaną (nieobowiązkowo). Do sosu wrzucać kawałki tosta, które powinny nasiąkać mocno z jednej strony, a zachować chrupkość z drugiej. Odkryłam to połączenie wczoraj i jestem nim zachwycona.

Ale można też podawać z makaronem, ryżem, kopytkami, plackami ziemniaczanymi lub ziemniakami, wedle uznania.

* * *

A z innej beczki: takie kanapeczki dostało wczoraj na śniadanie Słoneczo, aby odwrócić jego uwagę od faktu, że poza składnikami na powyżej opisany obiad w lodówce jest tylko serek śmietankowy i światło.

Spód:

• 220 g mąki (ok. 1,5 szklanki)
• 120 g masła (trochę ponad 1/2 kostki)
• 1/2 łyżeczki soli
• 3 łyżki wody

Nadzienie:

• 1 paczka (450g) mrożonego szpinaku rozdrobnionego Hortex
• 5 dag sera pleśniowego typu rokpol
• 5 dag sera żółtego (np. gouda)
• 3 łyżki śmietany
• 4 jajka
• 20 dag wędliny – najlepszy byłby boczek wędzony gotowany, ale akurat robiłam z szynką, bo nie było boczku w sklepie)
• przyprawy: sól, pieprz, gałka muszkatołowa, czosnek granulowany, kolendra (ziarna)

Spód: Spód zwykle robię dzień wcześniej – nic mu się nie stanie, a następnego dnia mniej roboty. Masło kroję w plasterki/kostkę i wrzucam do garnka, zasypuję mąką z solą i idę oglądać jakiś serial. Oglądając, mieszam w tym garnku łyżką, aż zrobią się jednolite maślano-mączne grudki. Pauzuję serial, idę do kuchni, dodaję do tych grudek 3-4 łyżki zimnej wody i szybko zagniatam. Ciasto nigdy nie wychodzi mi jakoś specjalnie gładkie czy elastyczne, ale się nie przejmuję – robię kulkę, zawijam w folię i wrzucam na pół godziny do lodówki.

Nagrzewam piekarnik do 220 stopni (jakbym miała termoobieg, to pewnie 200 by starczyło). Moja forma do tarty z IKEI ma 28 cm średnicu i 3 cm głębokości. Niczym jej nie smaruję, po prostu rozpłaszczam wyjęte z lodówki ciasto na jej środku i palcami rozsuwam je rownomiernie dalej. Warstewka ciasta wychodzi dość cienka. Nie zapomnieć o ponakłuwaniu spodu widelcem! Ostatnio zapomniałam i pięknie mi się wybrzuszył…

Wstawiam do nagrzanego piekarnika. Piecze się ok 10 minut, specjalnie nie liczę, jak długo, tylko patrzę, czy już się zrumieniło.

Nadzienie: Szpinak rozmrozić na wolnym ogniu. Doprawić – po dużej szczypcie soli, pieprzu, mielonej gałki, rozgniecionej w moździerzu kolendry, granulowanego czosnku (można też wziąć świeży ząbek czosnku, ale zwykle mi się nie chce), dodać śmietanę, przestudzić.

Wędlinę i rokpol pokroić w kawałki i rozsypać równomiernie na tarcie. Kawałki powinny być na tyle duże, żeby były wyczuwalne, jak się ugryzie, nie należy dziabać zbyt drobno.

Rozkłócić 4 jajka (ja to robię mikserem) i połączyć z wystudzonym szpinakiem. Zieloną masą zalać tartę (jest dość gęsta, więc trzeba rozlać ją równomiernie) i wstawić do piekarnika nagrzanego na 220 stopni.

Tarta zapieka się dość długo (ok. 20 minut, aż zetną się jajka w nadzieniu – należy zaglądać i macać łyżką, czy nadzienie jest płynne, czy ścięte), w tym czasie należy ogarnąć kuchnię i zetrzeć żółty ser, którym posypujemy tartę pod sam koniec pieczenia. Podawać gorącą, nakładać łopatką do ciast.

* * *

Słoneczko zjadło, przeciągnęło się ukontentowane, rozejrzało po kuchni i podsumowało:
- Gotować to ty umiesz, ale bałagan przy tym robisz proporcjonalny do smaku…

Odkąd zamieszkałam “na swoim” (jakie tam ono “swoje”, ale tak się mówi), za punkt honoru postawiłam sobie, żebym zawsze miała w domu jakąś opcję obiadową i nie musiała głodna polować na czynne sklepy. Ostatnio pobijam też rekordy w kategorii “ilość czasu od wejścia do domu do rozpoczęcia obiadu”. A że wszystko to nie byłoby możliwe bez zamrażarki i kilku wypracowanych procedur, postanowiłam podzielić się moimi sprawdzonymi patentami z szerszą publicznością.

Zasada nr 1: zawsze ugotuj dwa razy za dużo i nadmiar zamroź. Tą metodą czekają na mój apetycik: kotlety mielone, gulasze i pierogi. Tym daniom mrożenie nic nie ujmuje.

Zasada nr 2: nigdy nie przegap okazji na ładne mięso. Kiedy tylko trafiam w sklepie ładne, świeże mięsko, kupuję, kroję i pakuję do zamrażarki. Karkówka czy mięso na gulasz po przemrożeniu są bardziej miękkie (tzw. “kruszenie mięsa”). Filety z kurczaka często obsmażam w kawałkach i dopiero wtedy zamrażam w zgrabnych porcjach. W ten sposób uzyskuję gotowe wkłady do mrożonych dań warzywnych (patrz zasada 3).

Zasada nr 3: Hortex et consortes twoimi przyjaciółmi. W piątek zrobienie obiadu zajęło mi dokładnie 5 minut (+ ok. 20 minut gotowania, które spędziłam przed komputerem): kawałek surowego wędzonego boczku ugotowałam w wodzie z solą, pieprzem, liściem laurowym, a potem dosypałam mrożoną “Zupę wiejską” Horteksu. Zagryzane świeżym chlebem – pycha, jeden z lepszych obiadów w tym miesiącu. Dziś wróciliśmy strasznie głodni z zakupów – paczka “Warzyw na patelnię z koperkiem” i porcja zamrożonego indyka. Do tego zsiadłe mleko (kupne – firma Jovi robi bardzo smaczne zsiadłe mleko, prawie jak domowe). Czas przy garach: 5 minut, czas robienia całego obiadu – tyle, ile rozpakowanie przyniesionych zakupów. Zawsze mam też zapas szpinaku porcjowanego (w najgorszym razie zje się sam z makaronem, w najlepszym – nada się do wielu pysznych dań, jako sos, jarzyna albo nadzienie), brokuła/kalafiora (awaryjna jarzyna do dowolnego obiadu, nie czuję różnicy w smaku między świeżym a mrożonym) i leczo (leczo zazwyczaj odpalamy, kiedy zostaje nam jakaś wędlina czy kiełbasa, której pierwsza świeżość już minęła).

Zasada nr 4: nic się nie zmarnuje. Nadmiar pieczywa zawsze można zamrozić (zaraz po kupieniu, nie jak zaczyna pleśnieć). Pozostałe po zapiekance pół papryki, które zaraz zwiędnie – pokrojone, zamrożone, zasili kiedyś jakieś leczo. Resztka mięsnego sosu – zamrozić w miseczce, potem przełożyć do woreczka – doda smaku bigosowi albo z powodzeniem zastąpi kostkę rosołową. Pokrojony koperek i natka pietruszki (umyte i wysuszone przed zamrożeniem – wysuszone w sensie, żeby nie mokre od mycia, nie suche jak suszone zioła) zawsze mają w mojej zamrażarce swoje pojemniczki – rozmarzają na ziemniakach lub w zupie.

Zasada nr 5: miej zapasy w spiżarce. Mając w domu jajka, olej, mąkę i mleko, zawsze mogę sobie ćmachnąć naleśnika czy omleta. Ryż, makaron albo kasza zapewnią mi bazę do dowolnego skarbu z zamrażarki. Do tego jeszcze zestaw uniwersalnych dodatków obiadowych: ogórki kiszone i konserwowe, kukurydza w puszce, fasolka szparagowa w słoikach (mrożona fasolka szparagowa traci albo to Hortex bierze jakąś gorszą fasolkę do mrożenia), sałatka z selera w słoikach, itp. itd. – tylko odsączyć i podać (no, czasem jeszcze podgrzać). Tu polecam firmę Rolnik, zwłaszcza fasolkę – ostatnio nie mogę jej jakoś upolować, a jest smaczniejsza i w lepszej cenie niż puszkowana.

Zasada nr 6: nigdy nie wkładaj do zamrażarki nieopisanych paczuszek. Nigdy. Serio. Walczyłam o to parę lat z moją mamą, dostając szału od domyślania się, z którego roku te pierogi i jakie mięso kryje się pod warstwą szronu. Nigdy więcej.

Już parę tygodni temu wypróbowałam przepis zdradzony mi przez Gosię, ale zapomniałam się nim podzielić, a wart jest tego…

Dla dwóch osób:

• 1 polędwiczka wieprzowa
• sos sojowy (ok. 4 łyżek)
• dużo estragonu (conajmniej 5 solidnych szczypt)

Polędwiczki kroimy w cienkie plasterki, każdy zamaczamy w sosie sojowym, obsypujemy estragonem i odkładamy do lodówki, żeby się trochę pomarynowały. Potem smażymy. Już.

Zwracam uwagę, że tam nigdzie nie ma “solimy”. Sos sojowy jest wystarczająco słony.

Aromat w całym mieszkaniu jest prawie tak cudowny jak ich smak. Mmmm…

Dziś na obiadek dla 3 osób:

- pół paczki makaronu “kokardki”
- mała papryka
- średnia cukinia
- duża cebula
- 8 większych pieczarek
- 12 pomidorków koktailowych
- gruby plaster sera typu rokpol
- sześć ząbków marynowanego czosnku
- kilka gałązek koperku, szczypiorku albo natki pietruszki
- zioła prowansalskie, sól, pieprz
- olej i masło do smażenia

Obrać pieczarki, cukinię, cebulę. Z papryki wykroić nasiona i pokroić w paseczki. Pieczarki pokroić w grube plastry lub duże kawałki, cukinię w grubsze plastry (ok. pół cm), cebulę w piórka. Wstawić osoloną wodę na makaron. Pieczarki usmażyć na złoto na maśle. Cukinię i paprykę (można razem) usmażyć do miękkości na oleju. Zeszklić cebulę. Makaron wsypać do wrzątku i gotować wg przepisu na opakowaniu. Cebulę, pieczarki, cukinię i paprykę wrzucić na jedną patelnię, posypać obficie ziołami prowansalskimi, posolić, popieprzyć, przykryć, podduszać na małym ogniu w czasie przygotowywania pozostałych składników. Czosnek pokroić w cienkie plasterki albo w kosteczkę, posiekać koperek/ szczypiorek/ pietruszkę, ser pokruszyć w kawałeczki, pomidorki poprzekrawać na pół.

Na talerze nakładać makaron, na niego warzywa, posypać czosnkiem i rokpolem, następnie zieleniną, pomidorki poukładać dookoła.

Wiecie co? Pyszne było…

Ku pamięci sobie zanotuję, bo dobre żarcie mi dziś i wczoraj wyszło…

Wczoraj było klasyczne “czyszczenie lodówki”. Parę plasterków salami podsmażone na oleju, w to wrzucona jakaś resztka mrożonki “Warzywa na patelnię” Hortexu i “Leczo” też Hortexu, parę ząbków poplasterkowanego marynowanego czosnku, ostatni ogórek konserwowy, łyżeczka ketchupu, łyżeczka musztardy, pół kubka śmietany, ugotowany makaron, dwa plasterki goudy Hochland. Wszystko to wymiąchane na patelni i przegrzane, na talerzu posypane mocno koperkiem. Zastanawiałam się, czy będzie w ogóle jadalne, a wyszło bardzo dobre.

Dzisiaj Słoneczko było po dentyście i nie mogło za bardzo gryźć, więc była zupa krem z brokułów. Żałuję, że nie zrobiłam zdjęcia, bo wyglądała ślicznie. Ugotowałam paczkę mrożonych brokułów, zalałam bulionem (pół litra z kostki) i wrzuciłam trochę ryżu, bo leżało jakaś smętne ugotowane pół torebki. To wszystko blenderem przerobiłam na gładką masę a’la zupki dla Marzenki. Do tego gouda pokrojona w cienkie paseczki – rozpływała się na kremie przecudnie, następnym razem poukładam ją we wzorki Dla mogących gryźć dorzuciłam też trochę salami i marynowanego czosnku (ostatnio marynowany czosnek dorzucam do wszystkiego), niestety nie miałam grzanek. Może to i dobrze, bo wbrew pozorom okazało się diabelnie sycące. Mniam

Wersja dla K.: bez salami Bulion zastąpić wodą z łyżką oliwy i przyprawami.

- 250 g makaronu muszelki
- 15-20 dag żółtego sera (np. pizzarella)
- trzy ładne gałązki pietruszki
Sos:
- słoik przecieru pomidorowego (200g)
- 15 dag wędliny, np. szynki
- pół puszki ananasów
- 5 ząbków marynowanego czosnku
- 10 małych oliwek
- duża szczypta oregano
- duża szczypta bazylii
- mała szczypta granulowanego czosnku
- dwie łyżki śmietany 18%
- sól i pieprz do smaku

Ugotować makaron. Przecier wrzucić do rondelka. Rozcieńczyć kilkoma łyżkami wody, syropu z ananasów i śmietaną. Wędlinę pokroić w kostkę, oliwki w kawałki, czosnek drobniutko, dołożyć do przecieru, dodać przyprawy, zagotować na małym ogniu, rozcieńczać, jeśli zacznie się przypalać. Posmakować, doprawić w razie potrzeby.
Na trzy talerze nałożyć makaron (“muszelki południowych mórz”), sos (“gorąca wulkaniczna lawa”), kawałki ananasów (“tropikalne owoce”), żółty ser w plasterkach lub starty na wiórki (“złocista plaża”), zapiec do rozpuszczenia sera, wetknąć pietruszkę (jako “palmę”). Smacznego!

Ależ potwornie nie miałam dziś pomysłu na obiad…

Ostatecznie poszłam do sklepu i wrzuciłam do koszyka wszystko, co wyglądało mniej więcej jadalnie.

5 pieczarek zasmażyłam z dwiema cebulkami, małą cukinię pociachałam w półplasterki i rzuciłam na patelnię, leciutko poddusiłam jedną paprykę… W tym czasie gotował się makaron. Strasznie długo to wszystko trwało, a było już późno. Na szczęście nikt nie marudził. Wygrzebałam jeszcze z zamrażarki resztkę mrożonki Hortexu (kalafior, brokuł, marchewka) i podgotowałam w wodzie po makaronie. Beszamel udało mi się przesolić, nie wiem, jak to zrobiłam, fartownie niedosolone warzywa jakoś to zrównoważyły. W zasadzie chciałam dodać jeszcze jakiejś wędliny, ale obwąchanie opcji dostępnych w lodówce odwiodło mnie od tego zamysłu. Wszystko pracowicie poukładałam warstwami i zapiekłam pod żółtym serem. Było już na tyle późno, że samo roztopienie się sera uznałam za zapieczenie.

Zgodnie z przewidywaniami było to raczej podobne do makaronu wymieszanego z warzywami niż do zapiekanki, ale oba stwory zjadły, zagryzły kiszonym ogórkiem i jeszcze stwierdziły, że dobre. No to się wrobiłam, będą się domagać powtórek…