Nareszcie!

Nie było mnie tu jakiś czas, ale próżne nadzieje tych, którzy myśleli, że skończyłam z grafomanią. Po prostu real life 3D wzięło mnie w obroty, które zaskutkowały między innymi odcięciem od netu (półtora tygodnia, a dłużyło się jak lata). Ale teraz właśnie podłączyli nam tlen… przepraszam, internet… i chociaż na razie podłączony jest do mojego PC na łączu udostępnionym przez laptopa, bo za krótką skrętkę z domu wzięłam, a przedpokój przegradza drut potykacz i nie dziala telefon, bo przejściówki do gniazdka telefonicznego jeszcze nie kupiliśmy, mogę wreszcie nazwać to lokum domem, a nie tylko sypialnią. No tak, właśnie, przeprowadziłam się. Jeszcze nie na swoje, jeno na tatusiowe, ale z braku taty w lokalu to prawie jak swoje. Mamy teraz ze Słoneczkiem 3 pokoje i mgliste pojęcie, bo jaką cholerę ktoś tak to urządził, że biurko jest w jednym pokoju, TV w drugim, a łóżko w trzecim. Zdecydowany nadmiar przestrzeni i strasznie się trzeba nachodzić.

Mam już temat pracy magisterskiej, chociaż jeszcze nie zatwierdzony. Brzmi on:

„Klasyfikacja wielokategorialna przy pomocy sieci neuronowych”

Przykładowa literatura wprowadzająca:

[1] M-L, Zhang and Z-H Zhou, “Multilabel neural networks with applications to functional genomics and text categorization”, IEEE Transactions on Knowledge and Data Engineering, vol. 18, no. 10, 1338-1351, 2006

Próbuję teraz przekonać moją sieć, żeby napisała za mnie część teoretyczną, bo mi się nie chce. Ale sieć chyba się obraziła, że ostatnio kazałam jej pracować dwie noce bez sensu, bo zapomniałam inkrementowany w pętli parametr w ogóle podać do algorytmu uczącego…

W pracy po staremu, mój dział rozrósł się do 8 osób, z czego 4 są teraz w tej irytującej fazie, że ciągle o coś pytają. Mam nadzieję, że szybko z tego wyrosną, zwłaszcza, że namiętnie tworzę im dokumentację i na każde pytanie odsyłam do specyfikacji/FAQ/manuala. W pokoju jest ciągle za gorąco lub za zimno, więc czujemy się znów jak na Alejach.

Wzmianki domaga się jeszcze mój ząb, a raczej jego brak. Zęboschiza usiągnęła swój szczytowy moment, gdy podczas konsumpcji miękkiej pizzy moja górna siódemka chrupnęła i zaczęła się kołysać na wszystkie strony. Dzięki temu zawarłam znajomość z piękną dziedziną medycyny, jaką jest chirurgia szczękowa i mam o jednego zęba mniej. Jeszcze trochę boli. Serdecznie nie polecam.

To tyle na dziś, but I’ll be back!

Dziś dostałam w łapki nowego, służbowego laptopika. Jest śliczny, srebrzysty i ma niebieskie diodki, znacznie ładniejsze od popularnych zielonych.

Oskar jak go rozpakował, to pytał, czy nie chcę się zamienić, bo mój jest ładniejszy. W zamian oferował nawet paczkę popcornu z mikrofalówki No ba, że ładny! W końcu sama wybierałam.

Moim wybrankiem został DELL Inspiron 1526. Żadne fajerwerki – AMD Turion 1,8 GHz, 2GB RAMu, 15,4” – to do pracy laptop, a nie do Wiedźmina Nawet panoramiczność i lśnienie wyświetlacza nie przeszkadzają mi tak bardzo, jak się spodziewałam.

Cały wieczór siedzę i konfiguruję. Za każdym razem, jak konfiguruję nowy system, to zaskakuje mnie, że aż tyle trzeba się nainstalować, zanim będzie można zacząć korzystać. Tak w zasadzie to chyba nie trzeba mieć na systemie 4 przeglądarek, zanim się zacznie pracować… ale WinAmp, antywirus, rar, dwa komunikatory, jakiś ftp, Open Office, Tortoise CVS, Gimp, Irfan, Adobe Reader, WinMerge, Thunderbird… a jeszcze nawet nie zbliżyłam się do poważnych zagadnień, czyli Visuali i SQLa. Przestawić pasek, żeby był z boku, tapeta, użytkownicy, hasła, konfiguracja sieci, wyłączyć grupowanie podobnych na pasku zadań, włączyć “Klasyczny Windows”… jest tego trochę.

Tylko mam taki mały problem… Gdzie ja go w pokoju postawię? Na razie siedzi na łóżku, jako podstawka idealnie pasuje pod niego atlas w twardej okładce. Czyżby zbliżał się ten moment, kiedy będę musiała sprzątnąć ten malowniczy stosik rzeczy z szafki? I gdzie ja teraz położę ręcznik plażowy, torebkę, karty, dwie książki, krem, czekoladki, kredki i… hmmm… właściwie to co tam jeszcze mieszka? Czy to się rusza? Aaaaa!

I tak po statystykach widzę, że nikt nie tęsknił…

W wolnych chwilach w dniach najbliższych napiszę, jak było na weselu, jak nad morzem, w co dobrego grałam i co przeczytałam. Ale to później. Na razie zbieram się psychicznie do pójścia do pracy. W czasie mojego urlopu dwóch kolegów złożyło wypowiedzenia. Lodzio miodzio… może i ja coś złożę?

Spędziłam ostatnio upojną noc z moim szefem. Ale nie to, co myślicie :> Mianowicie w poniedziałek/wtorek między 22 a 7 rano przełączaliśmy całą infrastrukturę – serwery hostingowe i bazodanowe. Oczywiście mieliśmy wszystko przygotowane i przetestowane, więc się posypało – jakże by inaczej. O czwartej miałam lekki kryzys, ale na wszystkie kryzysy pomaga czekolada i jakoś dotrwaliśmy do świtu.

O ósmej byłam już w domku z wielkimi planami. Że najpierw się prześpię (nie za długo, bo szkoda dnia), potem zjem jakieś dobre śniadanko, skoczę na zakupki i przygotuję fikuśny obiadek. Rzeczywistość jak zwykle brutalnie rozprawiła się z moimi zamiarami… Udał się tylko punkt pierwszy.

O wpół do pierwszej otworzyłam jedno oko i zobaczyłam komórkę. Były na niej smsy i nieodebrane połączenia. Eeeech… Jak usiadłam do kompa, to do wieczora pracowałam zdalnie. Na dokładkę przełączenie serwerów zbiegło się z awarią dysku w… eee, nie wiem, co ten serwer dokładnie robił, nie będę się kompromitować, bo bAdmin czyta… oraz z awarią u providera. W połączeniu z filtrem IP na wszystko i moimi ograniczonymi uprawnieniami na nowych serwerach, pozostaje westchnąć “Jaka piękna katastrofa… sama bym jej lepiej nie wymyśliła”.

Przerywnikiem była wizyta Marzenki. Dziecię było bardzo nieszczęśliwe, bo nie pozwoliłam jej biegać z widelcem, wydłubać oczu maskotce i wyjść z rodzicami. Chyba już mnie nie lubi… Chociaż czereśnie jadła mi z ręki jak młody szpaczek.

Dziś przez 10 godzin w biurze łapałam wyjątki i błędy. Kiedyś napiszę długą notkę o migracji z ASP 1.1 do 2.0, ale pewnie zanim się zbiorę, to na topie będzie migracja z 7.5 na 8

Urlop… to już pojutrze…

Weszłam dziś do biura i jeszcze “cześć” nie zdążyłam powiedzieć, jak usłyszałam “nie działa”…

Aaaaargh, jak w końcu uporamy się z tymi cholernymi serwerami, to idę się z Tomusiem upić na to konto… Pierwsze śniadanie udało mi się zjeść już o 12:30. Tym razem winowajcą okazał się zasilacz. Musimy jak najszybciej przemigrować ze starej maszyny na nowe serwery… i tu zaczynają się schody.

[tu nietechniczni mogą zakończyć czytanie tego posta]

Migrujemy aplikację ASP.NET 1.1 z Windows 2000 / IIS 5 na Windows 2008 / IIS 7 i to bez zainstalowanego frameworka 1.1, tylko 2.0. Dla utrudnienia uruchamiamy ją w kontekście niedomyślnego użytkownika. I w zasadzie udało nam się już uruchomić prawie wszystko, oprócz jednej funkcji z dll-ki third-party o wdzięcznej nazwie MailBee – podpisywania emaili (S/MIME). Próba odwołania się do Certificate store skutkuje błędem Win32 o kodzie 5, czyli access denied. Byliśmy gotowi zaakceptować, że po prostu ta funkcja pod 2008 nie działa, w końcu w kernelu NT 6.0 były zmiany, jeśli chodzi o certyfikaty. Ale coś nas podkusiło, żeby spróbować tę samą funkcję uruchomić z aplikacji konsolowej. I poszło. Następnym krokiem było więc uruchomienie tej aplikacji konsolowej w kontekście tego samego użytkownika, którego używa aplikacja webowa. I też poszło! Co więcej – w tym momencie nagle zaczęła działać aplikacja webowa! Na kilkanaście zaledwie minut, ale jednak.

W tym momencie zwątpiłam w otaczającą mnie rzeczywistość i zakończyłam wyrabianie nadgodzin.

Frustracja +10. Ból głowy +5.

Obudziłam się dziś z bólem brzucha i już samo to powinno być dla mnie znakiem, żeby nie ruszać się spod kołdry, wziąć urlop na żądanie i przeleżeć dzień. Aaaaale nie, ja jestem sumienna, odpowiedzialna i pozbawiona instynktu samozachowawczego…

Pomna wczorajszych doświadczeń pokrewnych nasiadówce w piekarniku ubrałam się lekko. Więc zmarzłam w drodze do pracy, bo do słoneczka był dziś w bonusie chłodny, orzeźwiający wiaterek.

Weszłam do biura, rozpięłam plecak… mać. Telefon do mamy: “Gdzieś na biurku zostawiłam swój pyszny lunch z resztek wczorajszego obiadu, możesz go schować do lodówki?”. Przynajmniej Pan Kanapka zjawił się punktualnie i coś jednak zjadłam przez cały dzień.

Serwer dziś oszalał. Na pewno istnieje jakieś logiczne wyjaśnienie, dlaczego proces asp_wp postanawia zeżreć cały procesor. Na 99% jest to nasza, programistów, wina. Ale zanim na IISie piątce i windzie 2000 uda mi się ją zidentyfikować, to osiwieję albo wypadną mi zęby, albo jedno i drugie. Siedzieliśmy cały dzień żonglując wersjami dllek, wpatrując się z nadzieją w wykresy obciążenia procka i sieci, gryząc palce, wysyłając Bogu ducha winnych adminów do serwerowni, płacząc z bezsilności (w duszy oczywiście, twardzi menadżerowie nie płaczą w pracy) i świecąc oczami przed resztą firmy. I just love this part of my job.

Wypełzłam z biura po siódmej, modląc się, żeby te cholerne prochy przeciwbólowe zaczęły wreszcie działać i żeby względny spokój serwera nie był podpuchą. Musiałam świetnie wyglądać, bo Itka powiedziała mi stanowczo “idź się wyspać”.

Jutro czwartek. Ciekawe, czy funkcja koszmarności dnia okaże się niemalejąca w czasie…

Zaległości blogowe czas nadrobić…

W sobotę o poranku mama zaproponowała, żebyśmy skoczyły do sklepu koło domu po buty. Zrobiły się z tego normalne, długie zakupy, równie wkurzające i frustrujące jak zawsze. Około trzeciego sklepu przeszłyśmy z trybu “mamy wspólny cel, jakim jest znalezienie butów” na walkę o to, jak lubię się ubierać i dlaczego inaczej, niż chciałaby mnie widzieć mama. Eeech, tyle razy sobie obiecywałyśmy, że nie będziemy razem chodzić po sklepach…

Wieczorem poszliśmy na koncert Sinead ze znajomymi. Nie spodziewałam się, że znajomi znajdą miejscówkę na fontannie, założyłam spódnicę, którą zdecydowanie nie chciałam fontanny wycierać. Więc oni siedzieli, my staliśmy, woda szumiała, Sinead smęciła w oddali, dwie dziewczyny obok dmuchały w nas dymem papierosowym… Po trzech piosenkach znudziło nam się i poszliśmy kolejno na burgera, lody i piwko

W niedzielę wybraliśmy się do Łazienek, wykorzystać cudną pogodę i spotkać się ze Śliczną Istotką. Mazienka wyglądała jak aniołek i z dziką rozkoszą przerabiała swoją jasną sukienkę na zaimprowizowaną piaskownicę, a białym ciuchom mojej siostry dorabiała wyjątkowy wzór w małe, czarne ślady łapek.

Na obiad postanowiliśmy pójść do Sphinksa na Świętokrzyskiej i to był błąd. Już na wstępie kelner poinformował nas, że czas oczekiwania może się wydłużyć do godziny. Pokiwaliśmy głowami, zakładając, że to znaczy tyle, że nie zmieszczą się w pół godziny. Nie spodziewaliśmy się oczekiwania 59 minut! W połowie czekania dowiedzieliśmy się, że zagrychy w postaci pity z sosami też nie dostaniemy. Ponieważ dla mnie pita z sosami to praprzyczyna wyboru właśnie Sphinksa, trochę się wkurzyłam. Kelnerzy niespecjalnie się spisali w tej sytuacji, połowa klientów awanturowała się, a druga połowa była niedopieszczona w milczeniu. No to za karę mają antyreklamę, a co! Konsumentów się szanuje.

Gdzieś w międzyczasie skończyłam czytać “Rudą sforę” Kossakowskiej. Nie jest wybitna, ale niewątpliwie jest dobra. Fabuła dość szablonowa – motyw wędrówki + świat w obliczu zagłady, ale osadzony w słabo znanym w naszej kulturze fascynującym świecie mitologii ludów syberyjskich. Na końcu książki Kossakowska szczegółowo zeznaje, skąd wzięła który motyw, a gdzie poimprowizowała, pewnie po to, żeby się jej na konwentach znawcy nie czepiali Uwaga: nie czytać, co wydawca niefrasobliwie napisał na tylnej okładce! Spojlują pointę!

Po siatkóweczce obejrzeliśmy jeden odcinek MacGyvera. Żałuję… Nie należy sobie psuć pięknych wspomnień z dzieciństwa. Kiedyś kochałam się w Richardzie Deanie Andersonie i oglądałam każdy odcinek z zapartym tchem. Teraz trafiliśmy co gorsza na odcinek z komputerami i sztuczną inteligencją, który był głupi, głupi, o Boże, jaki głupi… Ale chociaż główny bohater nadal w miarę przystojny Nauczona tym doświadczeniem, utwierdziłam się w przekonaniu, że nie pójdę na nowego Indianę.

Po weekendzie obudziłam się z nadzieją, że może jestem na plaży, jachcie, łące… Ale nie, przede mną był tylko budzik, tramwaj i fabryka, dla niepoznaki zwana Miłą. Coś w moim życiu poszło terribly wrong…

Poniedziałek był bardzo poniedziałkowy i nie mam ochoty o nim pisać, wtorek był nieco lepszy. W biurze jest prawie 30 stopni, a przeciąg zatrzaskuje nam drzwi. Aby do piątku…

Nieeeee! Nie mogą mi tego zrobić! Nie mogą naprawdę czekać z 5. serią Lost aż do lutego!

Ten serial jest absolutnie najgenialniejszym serialem w historii. W sumie ABC chyba trochę zaryzykowało z jego produkcją – to nie jest coś, co można oglądać “z doskoku”, co któryś odcinek. To jest całkowicie angażujące przeżycie, każda scena ma znaczenie, niesamowite puzzle tej pokręconej historii odkrywają się po kawałeczku w każdym odcinku, a biedni widzowie obracają je na wszystkie strony i próbują dopasować, czerpiąc z tego kombinowania niewysłowioną przyjemność.

Mnóstwo ludzi rozczarowało się, odkrywszy, że nie jest to serial realistyczno-obyczajowy, tylko mistyczno-tajemniczo-magiczny (niektórzy mówią, że sci-fi, ale “sci” to tu za dużo nie ma, a poza tym sci-fi kojarzy się głównie z podróżami międzygwiezdnymi). Zaprawdę, powiadam wam – nie wiedzą, co tracą. Pierwszy odcinek faktycznie był taki sobie, pamiętam nawet ze wstydem, jak po jego obejrzeniu powiedziałam do Słoneczka “E, i co ludzie takiego widzą w tym serialu?”. Ale już po trzecim trudno się oderwać

Niesamowita jest zabawa scenarzystów czasem narracji. Zaczyna się lightowo – jest czas na wyspie i to, co było przedtem. Potem zaczyna się zabawa z żonglowaniem retrospekcjami tak, żeby widz myślał, że wydarzyły się w innej kolejności niż faktycznie. A od końca trzeciej serii zaczyna się jazda bez trzymanki…

[teraz tu mogłabym napisać kilka sążnistych paragrafów, ale nie będę spojlować tym, co jeszcze całej czwartej serii nie widzieli. Tym co nie widzieli nawet pierwszej, trochę zazdroszczę - akurat nadgonią do rozpoczęcia piątej, o ile będą rozsądnie gospodarować odcinkami, a z oglądaniem Losta po raz pierwszy niewiele frajd może się równać]

No więc wiecie już, co robiłam przed chwilą, a mam jeszcze zaległe całe wczoraj do opowiedzenia. Zobaczymy, czy na blogu też da się prowadzić narrację wstecz.

Wieczorem wyskoczyłyśmy z mamą na krótki shopping. O mało nie kupiła mi butów, ale się wybroniłam Znaczy jedne były odrobinkę za duże (a pantofelki jednak nie powinny kłapać jak klapki), a drugie miały takie brzydkie motylki w roli ozdób. Ale jeszcze sobie coś upoluję.

W pracy od trzech dni użeram się z kodem autorstwa naszych byłych programistów i powtarzam pod nosem “debil, kretyn, idiota, bałwan”. Powinnam mieć dodatek za pracę w szkodliwych warunkach, tam są takie kwiatki, że oczy pękają. Do tego ciągle ktoś coś chce ode mnie i żongluję programowaniem, helpdeskiem, planowaniem i sprawami kadrowymi. Osiwieję przedwcześnie…

W ogóle to obudziłam sięo 4:50. Miało to chyba jakiś związek z tym, że zasnęłam jakoś wcześnie, nie wiem dokładnie, o której, w ubraniu i z nosem w książce (w przenośni oczywiście – jak oczy mi się zamykały, zdążyłam książkę odsunąć, odruch dbania o książki mam mniej więcej wyrobiony). Budzenie się przed piątą nie leży w mojej naturze, więc było to nowe, ciekawe doświadczenie. Wiecie jak szybko działają o tej porze serwery?

Tu z kronikarskiego obowiązku dodać należy, że ksiązka, na której zasnęłam, to właśnie skończony drugi tom antologii “A.D. XIII”. Pierwszego nie mam Nie wiem za bardzo skąd tytuł, ale rzecz traktuje o aniołach, demonach i tym podobnych klimatach, co teoretycznie dawało pisarzom sporą swobodę, a w praktyce pokazało, że to trudny temat i najwygodniej to jednak wpaść w wygodny motyw “niebo i piekło zupełnie jak ziemskie firmy, anioły i diabły podobne do ludzi”. Nie chce mi się pisać szczegółowej recenzji, bo w zbiorku nie było żadnego opowiadania na tyle dobrego, żeby się nim pozachwycać, ani żadnego tak złego, żeby się poznęcać.

Mój biedny brzuszek trochę się buntował, bo z okazji imienin najpierw nakarmiłam go aż pięcioma zapiekankami (oj, bo taka głodna przyszłam z pracy), a potem dwiema eklerkami (oj, bo taką miałam na nie straszną ochotę od rana… i malutkie były). Ale to się spali… Przedwczoraj dostałam od Słoneczka fajne małe damskie hantelki do ćwiczeń, teraz tylko trochę nimi pomachać… albo może lepiej jutro…

A w czwartek w pracy też było koszmarnie. Miłym akcentem był poranny mail z życzeniami od jednego z byłych podwładnych Obecni wszyscy zapomnieli/nie wiedzieli i mieli fajne miny, jak Alicja wpadła, dygnęła i złożyła mi życzenia wierszowane.

Przedtem była środa. W środę pisałam na blogu taką dość nieudaną notkę o przeglądzie prasy… Prrrr, stój, głupia, wpadasz w rekurencję

Szósta w nocy (tak, w nocy, nad ranem to jest 8). Piękna godzina. Śpię ci ja sobie spokojnie i śnię. Śni mi się właśnie, że umówiłam się z koleżanką Agatą z dzialu obok (dlaczego z Agatą? nie mam pojęcia), ale właśnie się obudziłam (nadal we śnie) i stwierdziłam, że jest 17 w niedzielę, więc chyba już z późno na spotkanie. Zaczęłam więc konfigurować sobie domeny w telefonie (??? – ale mi się dziwne rzeczy śnią), ale coś mi nie szło i telefon cały czas sygnalizował błąd irytującym wygrywaniem mojego dzwonka (refren “Dry County” Bon Jovi – o, to mi przypomina, żeby zmienić niektórym dzwonek na ten). W końcu obudziłam się naprawdę i – wyobraźcie sobie – telefon faktycznie dzwonił. Jeszcze senna wciskam zieloną słuchawkę i słyszę “No wreszcie! Od pół godziny do ciebie wydzwaniam!”.

Błogosławiony niech będzie mój mózg, który śpiąc krócej niż 4 godziny potrafi idealnie odciąć się od wszelkich sygnałów budzących Jeśli koniec świata będzie kiedyś o świcie, to na pewno na niego zaśpię

Przez pierwsze 10 minut nie bardzo wiedziałam, co się dzieje, co to za zły człowiek po drugiej stronie słuchawki, do czego służą te guziczki przede mną i co u diabła stało się z tym serwerem. W końcu ocknęłam się na tyle, żeby zauważyć, że konto zrobiło się locked out. Odznaczyłam ptaszka, uruchomiłam usługi i runęłam z powrotem do wyra. Kot przypieczętował tę decyzję, układając się na mnie tak, że nie mogłam się ruszyć.

Do biura doturlałam się ze trzy godziny później, deczko śpiąca, ale moja praca umie mi podnieść ciśnienie i adrenalinkę, oh yeah! A bAdminowi powiedziałam, że jak mężczyzna budzi mnie o poranku, to oczekuję śniadania do łóżka, a nie alarmu “serwer padł”

Wczoraj wieczorem zaplotłam sobie włosy w cztery warkoczyki i w ten sposób o poranku uzyskałam na kilka godzin burzę loków. 5 osób powiedziało mi na wejściu do biura, że ładnie wyglądam. No i Całuśnik wrócił dziś do pracy, więc zostałam od razu wyściskana (I missed that, nikt inny tak mocno nie testuje sprężystości moich żeber ) Mogłoby się wydawać, że to będzie dobry dzień. Nie był. Poniedziałek odebrał dziś swoje zaległości.

Pan Kanapka przemknął przez nasze piętro tak szybko, że nie zdążyliśmy wyjść z pokoju, a jego już nie było.

Wczesny popołudniem do naszych uszu dobiegł dźwięk tłuczenia czegoś w kuchni.
- Stawiam na Oskara – powiedziałam.
- Stawiam na cukierniczkę – powiedział Tomuś.
Oboje się myliliśmy. Ofiarą padł słynny kubeczek IBMa, do którego tylko bAdmin mógł się logować. Powiedziałabym, kto tam najbliżej niego stał, ale lubię moje comiesięczne przelewy na konto i chciałabym, żeby w przyszłym miesiącu ktoś też taki zrobił. Nieutulonego w żalu bAdmina namawiamy, żeby odesłał szczątki do IBMa na naprawę gwarancyjną.

Padłam ofiarą dyskryminacji płciowej w miejscu pracy. Tomek zabronił mi przeklinać, bo “mimo wszystko jednak podobno jesteś kobietą”.

Pod koniec dnia musiałam się jeszcze użerać z linuksem. Nie po to Microsoft przez całe studia otaczał mnie opieką i programami promocyjnymi, żebym musiała X-ów używać, nie? Ostatecznie użeranie się z linuksem skończyło się tym, że bAdmin klikał, a ja w zamian częstowałam go śliwkami w czekoladzie.

Okazuje się jednak, że użeranie ma ciąg dalszy (i nawet nie można zwalić tego na linuksa), jest 1:40, ja się poddaję…