Jakiś czas temu siostra pokazała mi na swojej Nokii zręcznościową gierkę, w którą pyka sobie w rzadkich wolnych chwilach. Gierka nazywa się City Bloxx. Ponieważ spodobała mi się, natychmiast poszukałam jej w necie i znalazłam flashową wersję online. Idealne zajęcie np. podczas oglądania “Californication” czy innego serialu, który nie absorbuje mózgu w 100%.

Gra składa się z dwóch części, zręcznościowej i logicznej. W zręcznościowej, która zajmuje większość czasu gry, naszym celem jest upuszczanie kolejnych pięter z dźwigu i tym samym budowanie wieży. Następnie (tu jest ta wstawka logiczna) tak wybudowaną wieżę umieszczamy na planszy 5×5 wg następujących banalnych zasad: niebieskie mogą stać gdziekolwiek, czerwone trzeba stawiać obok niebieskich, zielone tak, aby sąsiadowały z niebieskim i czerwonym, żółte tak, aby sąsiadowały ze wszystkimi pozostałymi kolorami. Warunek musi być spełniony tylko w momencie stawiania, czyli np. można postawić czerwony koło niebieskiego, a potem ten niebieski zburzyć i postawić zamiast niego zielony.

Jak można się domyślić, wieża w każdym kolejnym kolorze mieści coraz więcej ludzików (swoją drogą animacja ludzików przylatujących na parasolach do nowozbudowanych pięter jest urocza). Już po kilkunastu minutach grania zaczęło mnie męczyć pytanie “jak optymalnie ustawić budynki, żeby pomieścić na planszy maksimum ludzi?”. Kartka w kratkę, ołówek, siedzę, smaruję… i dochodzę do wniosku, że problem jest nietrywialny.

Wtedy przypomniałam sobie o projekcie z piątego roku studiów. Pisząc wówczas projekt z algorytmów genetycznych, już wiedziałam, że w tam nie jest ciekawy sam algorytm, tylko wymyślenie genetycznej reprezentacji problemu. Dlatego kod odpowiedzialny za samą część genetyczną napisałam tak wydzielony, żeby dało się go jeszcze kiedyś wykorzystać. I proszę, właśnie nadarzyła się okazja wreszcie go odkopać!

[Tu podziękowania dla wszystkich, którzy przyczynili się do tego, że mam nawyk pisania czytelnego i skomentowanego kodu, podzielonego na klasy i metody. Przepraszam, że wtedy uważałam, że się czepiacie.]

3 godzinki przy klawiaturze (z czego większość to oczywiście testowanie i analizowanie wyników, a nie samo kodowanie) i już w drugim uruchomieniu algorytm znalazł rozwiązanie lepsze niż moje z kartki… Pomęczony jeszcze trochę na większej populacji i większej liczbie iteracji poprawił mój wynik o 20%. To doprawdy upokarzające, że parę układów krzemowych jest sprytniejszych ode mnie…

A oto opis genetycznego podejścia do problemu:

osobnik (chromosom) – lista kolejnych ruchów, gdzie przez ruch rozumiemy parę “pole na planszy + kolor”. Przykładowy osobnik mógłby wyglądać tak:
1. (1,1) – niebieski
2. (1,2) – czerwony
3. (1,3) – niebieski

krzyżowanie – intuicyjnie: budujemy osobnika potomnego, biorąc i-ty element losowo od jednego z rodziców

mutacja - dodanie losowego nowego ruchu na koniec listy lub podmiana dowolnego ruchu na nowy, losowy

populacja początkowa – osobniki z pustą listą ruchów

Do tego miejsca jest proste, ale pojawia się pytanie “a jak te ruchy będą nielegalne?”. O to zadbała brutalna funkcja oceniająca, która w miarę potrzeby również modyfikuje osobnika.

funkcja oceny – funkcja oceny tworzy planszę i wykonuje na niej kolejne ruchy, weryfikując ich poprawność. Jeżeli napotka ruch nielegalny, ucina listę w tym miejscu (tzn. modyfikuje osobnika) i ignoruje wszystkie dalsze ruchy. Następnie przyznaje punkty za budynki na planszy: 1 za niebieski, 2 za czerwony, 3 za zielony i 4 za żółty. Aby w przypadku remisu promować krótsze rozwiązania, dodaję też do tego składnik (n-liczba ruchów)/n. Oczywiście n trzeba przyjąc na tyle duże, żeby dodatkowy składnik był z zakresu 0-1, wzięłam 100.

Rezultat? Właśnie odpaliłam dla sprawdzenia aplikację testową. Populacja 100, 1000 er, za 22 razem algorytm pobił swój poprzedni rekord (73 punkty w 39 ruchach). Całość operacji (22 razy 1000 er) zajęła poniżej minuty, łącznie z wypisaniem najlepszych wyników do pliku i faktem, że to było w debugu. Moje “ręczne” najlepsze rozwiązanie to 58 punktów – program raczej nie schodzi poniżej 55…

Zachęcona tymi efektami zamierzam wykorzystać algorytm genetyczny w pracy, ale o tym ciii, konkurencja nie śpi…

Sławek zapytał mnie o coś w sprawie metody, którą zmieniał w kodzie, bo myślał, że to ja ją pisałam. Coś tam skrobie, skrobie, zerkam mu przez ramię, krzywię się…
- Kurde, nie znasz innych sposobów na zwracanie pary tekst-liczba niż “return text + “#” + number.ToString();”?
- Ale to nie ja wymyśliłem, to już tu tak było w tej twojej metodzie…
- W mojej? W mojej? Ja bym takiego paskudztwa nigdy nie napisała!
CVS -> Annotate… No oczywiście…
- W mojej, powiadasz? To czemu w CVSie ta metoda figuruje jako od początku do końca napisana przez Ciebie?
- Ja ją napisałem? Serio? Taką ładną?

* * *

A w ogóle to tak naprawdę ten dialog wyglądał trochę inaczej, ale odkąd chłopaki postawili pośrodku pokoju pudełko po herbacie i ogłosili zasadę “kto powie brzydkie słowo, wrzuca grosik”, to już takich słów, jakie tam padły, nie używam… i nie mam miedziaków w portfelu.

A tak serio, to “pudełkują” głównie chłopaki, a najweselej jest, jak ktoś łapie się na bluzgu z jękiem “o ku..wa!”. Sławek to nawet kiedyś kombosa za 3 grosze w ten sposób zrobił

O wadach używania przeczeń w pytaniach…

P: hej, jest juz .net 3.5 zainstalowany na serwerze produkcyjnym ?
E: oczywiscie ze nie
E: tzn
E: oczywiscie ze tak
E: bo jest domyslnie
E: ale ja nie instalowalem
P: tzn jest czy nie ?
P: rozumiem ze nie
P: ok
E: tak

Kto zrozumiał, że jest, a kto, że nie ma?

* * *

O szybkim czytaniu…

Paweł: no właśnie wysłałem
Paweł: i czekam na odp
ja: przeczytałam to jako: “czekam na “odp…ol się” “
ja: ach to szybkie czytanie

* * *

O problemach z obcymi słowami w piśmie…

T: Twoja kawa czeka w kuchni.
E: Gracie
T: Nie gramy

* * *

O problemach z komunikacją z własnym kodem…

Paweł: No bo teraz to ja mam komunikat, że się mogę pocałować w dupę… tylko że nie mogę, bo referencja do dupy nie została ustawiona na wystąpienie obiektu…

20.30, spokojny wtorkowy wieczór, właśnie zjadłam moją pyszną, ulubioną sałatkę (jajka na twardo, rzodkiewki, szczypiorek, śmietana/majonez), dyskutuję ze Słoneczkiem o wadach i zaletach różnych metod serializacji danych, bo właśnie myślę nad metodą SaveToFile() mojej magisterkowej sieci neuronowej… “We will, we will rock you!” śpiewa złowieszczo moja komórka. O tej porze dzwięk ten zwiastuje najczęściej SMSa od mężczyzny o imieniu kończącym się na “-mil”. Niestety w tym przypadku imię nie zaczynało się na K. Strona firmowa się zjeb…suła.

Zazwyczaj istnieje jakiś logiczny powód, dla którego ten sam kod, na tym samym serwerze, w tej samej puli aplikacji, w jednym przypadku działa, a w drugim nie. Teraz pewnie też istniał, tylko ja go nie znam Ostatecznie, po wykluczeniu przyczyn czysto programistycznych oraz googlowych mapek, doszliśmy do niewinnie wyglądającego obrazka w kącie strony. Bingo! Okazuje się, że javascripty ładujące najistotniejszą zawartość strony nie odpalą się, dopóki przeglądarka nie dociągnie wszystkich obrazków. A z tym akurat działo się coś złego i ładował się całe minuty (chociaż FireBug, taka wtyczka do Firefoxa, mająca ponoć wspomagać programistę, łgał w tej sprawie w żywe oczy). I tak już o 22.55 sprawa była rozwiązana Tak, wiem, że nic nie zrozumieliście z tego akapitu, ale może kiedyś zajrzy tu jakiś programista?

No, w każdym razie dlatego właśnie moja magisterka znów leży i kwiczy

PS. Memo to self: uważać co piszę – w biurze ujawnił się kolejny czytelnik tego zakątka I to uważny, nawet mp3 odsłuchał!

Szef: I co odpisałeś w końcu klientowi?
R: Że mają zjebane dane.
Szef: Ale mam nadzieję, że nie w tych słowach?
R: Nie, napisałem, że ich dane są niespójne i/lub niekompletne.
Szef: O, jednak znasz takie trudne sformułowania?
R: Sprawdziłem w słowniku informatyczno-polskim. Pod “zjebany” było bardzo dużo tłumaczeń, ale coś wybrałem.