Założenie marketingowe było zapewne takie, że widzowie remake’u serialu Battlestar Galactica, zasmuceni zakończeniem 4 serii, zapragną kontynuować znajomość z bohaterami na planszy gry wydanej przez Fantasy Flight Games. W moim przypadku było dokładnie odwrotnie – uwiodła mnie gra i skłoniła do obejrzenia serialu.

Najpierw może o serialu. To była ciężka próba mojego zaufania do ludzi, którzy powiedzieli mi “obejrzyj, powinno ci się spodobać”. Science-fiction to nie moja bajka, próbowałam kiedyś obejrzeć początek w TVP i mnie uśpił, a w ogóle to całe to jakieś brzydkie, takie bure, no i bohaterowie mnie nie porwali. Tylko ze względu na opinię przyjaciół przebrnęłam przez miniserial (będący wstępem do właściwego serialu). I teraz już mogę powiedzieć, że nie żałuję.

“Galactica” opowiada historię floty kilkudziesięciu statków kosmicznych, na których ostatni przedstawiciele ludzkiej rasy uratowali się z nuklearnej zagłady urządzonej ludzkości przez zbuntowane roboty, zwane dalej Cylonami. Tak, wiem, brzmi żenująco głupio. Na szczęście sercem serialu nie są tanie efekty specjalne kosmicznych strzelanin, tylko konflikty i relacje międzyludzkie powstające w tej szczególnej sytuacji. Mamy walkę o władzę między dowództwem militarnej części floty, rządem cywilnym i opozycją, mamy konflikt ojca z synem, mamy alkoholizm, romanse, śmiertelną chorobę, religijne przepowiednie i trochę amerykańskiego patosu o patriotyzmie i demokracji. A wszystko to w atmosferze nieustającego zagrożenia i wzajemnej podejrzliwości, ponieważ ludzie wiedzą, że wśród nich są zakamuflowani cylońscy szpiedzy… A Cyloni mają Plan…

Oczywiście zdarzają się słabsze fragmenty, jak te które moje Słoneczko komentuje “zieeeew… Titanic…”, albo żenująca dla każdego informatyka akcja z cylońskim wirusem z początku drugiej serii. No i czołówka. Skąd taki dobry serial wziął taką beznadziejną czołówkę, to nie wiem. Ta z pierwszej serii wydawała mi się fatalna, ale w drugiej serii zmienili muzykę i jest jeszcze gorsza. A mi się wydawało, że to House ma słabą czołówkę… Ale to są szczegóły, które nie zmieniają ogólnie pozytywnego odbioru.

Oprócz tego są jeszcze dwa powody, żeby oglądać ten serial. Powód pierwszy – Michael Trucco w roli Sama Andersa:

Michael Trucco - Sam Anders

i powód drugi – Jamie Bamber jako kpt. Lee Adama:

Jamie Bamber - Lee Adama

No dobra, ocieram kapiącą ślinę i przechodzę do opisu gry. Gra jest dobra, a nawet bardzo dobra. Można w nią z powodzeniem grać i bez znajomości serialu, ale ze znajomością jest jeszcze lepsza, bo wydarzenia na kartach łączą się z wydarzeniami, które znamy z kolejnych odcinków i możemy lepiej odgrywać postacie.

Pudełko może spokojnie kandydować do miana najgorszego pudełka na grę – mimo ogromu komponentów (kilka talii kart różnych rozmiarów, kości, plastikowe figurki viperów, raptorów i raiderów, garść rozmaitych żetonów, jak to w grach FFG), nikomu nie przyszło do głowy zrobić porządnych przegródek, zamiast tego jest zapakowane dużo powietrza, a pośrodku rynienka, w której mieszają się ze sobą wszystkie elementy. Bez sensu. Ale na tym niedostatki wydania się kończą – wszystko jest śliczne, klimatyczne, plansza nie za duża i z fajnym bajerkiem w postaci kręcących się liczników paliwa, zapasów, morale i populacji.

Gracze wcielają się w bohaterów serialu i próbują dolecieć battlestarem na Kobol. I w grze także jest taki problem, że Cyloni są wśród nas. Karty “człowiek/Cylon” rozdajemy zakryte na początku rozgrywki. Podczas gry co ruch załoga musi przezwyciężyć jakiś kryzys za pomocą tajnego głosowania kartami umiejętności. Oczywiście celem Cylonów jest tak dołożyć karty, żeby ludzie przegrali, ale żeby nie zorientowali się, że grasz przeciwko nim. A najlepsze jest to, że w połowie rozgrywki rozdaje się drugą połowę kart lojalności i człowiek może się nagle dowiedzieć, że jednak jest Cylonem (tu znający serial ze zrozumieniem kiwają głowami). W odpowiednim towarzystwie rozgrywka przeradza się w emocjonujące polowanie na czarownice, rzucanie oskarżeń, festiwal blefu i wzajemnych podejrzeń.

Niestety w tej beczce miodu jest malutka łyżka dziegciu – w nieodpowiednim towarzystwie gra może zupełnie nie wypalić. Albo dłużyć się niemiłosiernie (nasza pierwsza rozgrywka trwała 6 godzin. To było naprawdę przegięcie), albo utracić wymiar role-playowy (“nie gadaj, dorzucaj karty”), albo zostać odarta z emocji przez nieporadnego, początkującego Cylona (“nie wiedziałem, że można po kolorze kart poznać, kto dołożył…”). Rozwiązanie jest proste: nie grać z nieodpowiednim towarzystwem, następny proszę.

Następny odcinek – dziś wieczorem, następna gra – w długi weekend. Nie mogę się doczekać

“Agatha Christie – I nie było już nikogo” – komputerowa gra przygodowa. Zagrać można, ale jest słaba. Liniowa (nie popchniesz akcji do przodu, dopóki nie porozmawiasz z Blore’m, do którego nie masz żadnego interesu i który siedzi w lokacji, w której nie masz żadnego interesu), momentami nielogiczna (bohater szuka baterii do latarki. Znajdują się w… worku z mąką), grafika z kategorii “3D na siłę” (po co komu w ogóle 3D w przygodówkach, nie udało mi się nigdy dojść). Książka jest zdecydowanie lepsza, ponadto dobra znajomość książki chyba odbiera trochę przyjemności, bo nie ma się wielu niespodzianek w fabule. Acz jak się już przebrnie pierwsze dwa akty, to jakoś leci, nawet wciągnąć się można.
Aha, spolszczenie jest potworne. Kupa szkolnych błędów. “Seems hardly large enough” – “ma odpowiedni rozmiar”; “No sensible man would start a war” – “żaden wrażliwy mężczyzna nie rozpocząłby wojny” itp., itd…

Trudi Canavan – “Gildia magów” (pierwszy tom Trylogii Czarnego Maga) – super hiper bestseller i w ogóle. Dziwne – przecież jest to książka, w której w zasadzie nic się nie dzieje, a akcja jest totalnie przewidywalna. Nie, żeby mi się nie podobała – podobała się nawet bardzo, bardzo przyjemnie się ją czytało, sympatyczni bohaterowie i w ogóle… Przypominała np. Hobb. Ale skąd ta popularność?
No i jedno muszę jeszcze autorce dowalić – jak się nie ma pomysłu na jakiś wyjątkowo oryginalny świat, to naprawdę można zostać w qusi-średniowieczu, a nie udziwniać uniwersum poprzez nazywanie znanych z naszego świata zwierząt i rzeczy dziwacznymi nazwami. Jak coś jest napojem z parzonych ziół, to czemu się nie może nazywać herbata, tylko musi “sumi”. Jak coś wygląda jak mysz i zachowuje się jak mysz, to po cholerę nazywać to “ceryni”? Hę?
Niemniej naprawdę mi się toto podobało i zamówiłam u Mikołaja dalsze tomy

Glen Cook “Ponure lata” – ok, na tej pozycji kończę czytanie Czarnej Kompanii. Zmęczyła mnie.

Tad Williams “Wojna Kwiatów”. Problem z Williamsem polega na tym, że pisze bajeczki. Niby jest jakaś krew, seks i ludzkie dramaty, ale wszystko to takie lukrowane, słodkie i z happy endem. Ale w sumie to nie przeszkadza, jeśli nie ma się alergii na taką konwencję. “Wojnę…” czytało mi się ciężko z początku (zwłaszcza fragmenty osadzone w naszym świecie szły jak po grudzie), natomiast pod koniec wciągnęła mnie tak, że wybaczyłam jej słabe otwarcie.

“Want to play?” P.J. Tracy. Solidna, dobrze napisana sensacja kryminalna. Z powodzeniem dałaby się przerobić na odcinek “C.S.I.” czy “Criminal Minds”. Można jej zarzucić sztampowość, ale o to chodzi w sensacjach, nie? Psychopatyczny morderca jest zły, psychopatyczny i odrażający, dobry gliniarz jest dobry i ma za sobą trudne przejścia, główna ofiara wzbudza sympatię i szacunek… Czego chcieć więcej od literatury z tej kategorii?

“Kill Bill vol. 1″ - O mamo, jaki głupi film, aż miło oglądać Tak, wiem, że to obciach, że obejrzałam go tak późno. No i muszę się przyznać, że nie do końca, bo przysnęłam. W tej całej siekaninie o coś chodziło?

“Aida” w Operze Narodowej – to tak w ramach odchamiania się.  Mam mieszane uczucia – jak na operę w ogóle, to mi się podobała, ale jak na “Aidę”, to spodziewałam się inscenizacji nieco bardziej spektakularnej. Jakieś takie ubogie to było. Łucja Zarzycka (Aida) rzuciła mnie na kolana, ale już Agnieszka Zwierko (Amneris) w niskich rejestrach w ogóle nie była słyszalna, na czym ucierpiały trochę duety. Ale i tak Verdi to Verdi, pozycja obowiązkowa

Przedwczoraj skończyłam czytać “Króla Bezmiarów” Feliksa W. Kresa. Dopiero po tym dowiedziałam się, że książka ta dostała Zajdla w ‘92 i że jest drugim tomem cyklu (na szczęście dość autonomicznym).

Pierwszy błąd jaki popełniłam, to czytanie wydania z ‘92. Korekta z wydawnictwa Aurora powinna do dziś siedzieć w jakimś ciemnym kącie i się wstydzić. Liczba przepuszczonych literówek i ordynarnych błędów ortograficznych przekracza wszystkie dopuszczalne normy, niejeden blog w internecie jest staranniej redagowany. Wydanie to miało jednakowoż tę zaletę, że kosztowało 10 zł w antykwariacie.

Sama historia jest mroczna, pokręcona i ciężka do zrozumienia. Być może powinnam przeczytać jeszcze raz, żeby połapać wszystkie wątki. Niewątpliwie wielką zasługę w zagubieniu czytelnika można przypisać imionom postaci. Ja jestem z tych, dla których imię postaci to pierwsza litera i długość ciągu znaków, mam conajmniej kilkoro znajomych, którzy też wyrażają się o bohaterach literackich per “ten na W z długim nazwiskiem”. Biada takim jak ja, którzy wezmą się za “Króla…”, bo tu imiona postaci to: Raladan, Rapis, Rrodan, Ridareta, Riolena, Riolata, a do tego te trzy ostatnie nieustannie podają się jedna za drugą, używając też dodatkowo imienia Lerena, plus literówki, potęgujące zamęt… Bez notatek ani rusz

Ale żeby nie było, że tylko wybrzydzam, to książka mi się nawet podobała. Ciekawa koncepcja świata, dobrze zarysowani bohaterowie (przynajmniej niektórzy) i świetny klimat, a jak wiadomo, książka bez klimatu jest jak programista bez komputera. Klimat przywodzi mi najbardziej na myśl “Żywostatki” Robin Hobb, choć Hobb jest nieporównywalnie lepsza, a tej trylogii wręcz bliska ideału.

W fantastyce, zwłaszcza polskiej, najczęściej wkurzają mnie fragmenty, a w szczególności zakończenia, typu:
- Więc już wiesz? – zapytał.
- Tak – uśmiechnęła się. – Teraz już rozumiem.
A ja, biedny czytelnik, ni diabła nie wiem, nie rozumiem i waham się między dwiema interpretacjami: albo to ja jakaś niekumata jestem, albo autor też do końca nie wie i w taki sposób postanowił wybrnąć. Wolałabym, żeby był obowiązek zaznaczania, że to właśnie opcja druga, bo dopuszczenie pierwszej ewentualności strasznie mi obniża samoocenę.

O mało bym nie zapomniała: duży plus za zaliczenie kotów do ras rozumnych w świecie przedstawionym. Oczywiście w świecie rzeczywistym koty również są rozumne, ale na razie za bardzo się z tym nie afiszują. U Kresa, w świecie Szereru, koty są już po powstaniu, w którym wywalczyły sobie równe prawa.

Kres też niestety popełnił w okolicach epilogu taki fragment, ale może to po to, żeby miał jeszcze o czym napisać parę książek w cyklu, więc chwilowo mu wybaczam.

Pozycja własna, dostępna do wypożyczenia.