Założenie marketingowe było zapewne takie, że widzowie remake’u serialu Battlestar Galactica, zasmuceni zakończeniem 4 serii, zapragną kontynuować znajomość z bohaterami na planszy gry wydanej przez Fantasy Flight Games. W moim przypadku było dokładnie odwrotnie – uwiodła mnie gra i skłoniła do obejrzenia serialu.

Najpierw może o serialu. To była ciężka próba mojego zaufania do ludzi, którzy powiedzieli mi “obejrzyj, powinno ci się spodobać”. Science-fiction to nie moja bajka, próbowałam kiedyś obejrzeć początek w TVP i mnie uśpił, a w ogóle to całe to jakieś brzydkie, takie bure, no i bohaterowie mnie nie porwali. Tylko ze względu na opinię przyjaciół przebrnęłam przez miniserial (będący wstępem do właściwego serialu). I teraz już mogę powiedzieć, że nie żałuję.

“Galactica” opowiada historię floty kilkudziesięciu statków kosmicznych, na których ostatni przedstawiciele ludzkiej rasy uratowali się z nuklearnej zagłady urządzonej ludzkości przez zbuntowane roboty, zwane dalej Cylonami. Tak, wiem, brzmi żenująco głupio. Na szczęście sercem serialu nie są tanie efekty specjalne kosmicznych strzelanin, tylko konflikty i relacje międzyludzkie powstające w tej szczególnej sytuacji. Mamy walkę o władzę między dowództwem militarnej części floty, rządem cywilnym i opozycją, mamy konflikt ojca z synem, mamy alkoholizm, romanse, śmiertelną chorobę, religijne przepowiednie i trochę amerykańskiego patosu o patriotyzmie i demokracji. A wszystko to w atmosferze nieustającego zagrożenia i wzajemnej podejrzliwości, ponieważ ludzie wiedzą, że wśród nich są zakamuflowani cylońscy szpiedzy… A Cyloni mają Plan…

Oczywiście zdarzają się słabsze fragmenty, jak te które moje Słoneczko komentuje “zieeeew… Titanic…”, albo żenująca dla każdego informatyka akcja z cylońskim wirusem z początku drugiej serii. No i czołówka. Skąd taki dobry serial wziął taką beznadziejną czołówkę, to nie wiem. Ta z pierwszej serii wydawała mi się fatalna, ale w drugiej serii zmienili muzykę i jest jeszcze gorsza. A mi się wydawało, że to House ma słabą czołówkę… Ale to są szczegóły, które nie zmieniają ogólnie pozytywnego odbioru.

Oprócz tego są jeszcze dwa powody, żeby oglądać ten serial. Powód pierwszy – Michael Trucco w roli Sama Andersa:

Michael Trucco - Sam Anders

i powód drugi – Jamie Bamber jako kpt. Lee Adama:

Jamie Bamber - Lee Adama

No dobra, ocieram kapiącą ślinę i przechodzę do opisu gry. Gra jest dobra, a nawet bardzo dobra. Można w nią z powodzeniem grać i bez znajomości serialu, ale ze znajomością jest jeszcze lepsza, bo wydarzenia na kartach łączą się z wydarzeniami, które znamy z kolejnych odcinków i możemy lepiej odgrywać postacie.

Pudełko może spokojnie kandydować do miana najgorszego pudełka na grę – mimo ogromu komponentów (kilka talii kart różnych rozmiarów, kości, plastikowe figurki viperów, raptorów i raiderów, garść rozmaitych żetonów, jak to w grach FFG), nikomu nie przyszło do głowy zrobić porządnych przegródek, zamiast tego jest zapakowane dużo powietrza, a pośrodku rynienka, w której mieszają się ze sobą wszystkie elementy. Bez sensu. Ale na tym niedostatki wydania się kończą – wszystko jest śliczne, klimatyczne, plansza nie za duża i z fajnym bajerkiem w postaci kręcących się liczników paliwa, zapasów, morale i populacji.

Gracze wcielają się w bohaterów serialu i próbują dolecieć battlestarem na Kobol. I w grze także jest taki problem, że Cyloni są wśród nas. Karty “człowiek/Cylon” rozdajemy zakryte na początku rozgrywki. Podczas gry co ruch załoga musi przezwyciężyć jakiś kryzys za pomocą tajnego głosowania kartami umiejętności. Oczywiście celem Cylonów jest tak dołożyć karty, żeby ludzie przegrali, ale żeby nie zorientowali się, że grasz przeciwko nim. A najlepsze jest to, że w połowie rozgrywki rozdaje się drugą połowę kart lojalności i człowiek może się nagle dowiedzieć, że jednak jest Cylonem (tu znający serial ze zrozumieniem kiwają głowami). W odpowiednim towarzystwie rozgrywka przeradza się w emocjonujące polowanie na czarownice, rzucanie oskarżeń, festiwal blefu i wzajemnych podejrzeń.

Niestety w tej beczce miodu jest malutka łyżka dziegciu – w nieodpowiednim towarzystwie gra może zupełnie nie wypalić. Albo dłużyć się niemiłosiernie (nasza pierwsza rozgrywka trwała 6 godzin. To było naprawdę przegięcie), albo utracić wymiar role-playowy (“nie gadaj, dorzucaj karty”), albo zostać odarta z emocji przez nieporadnego, początkującego Cylona (“nie wiedziałem, że można po kolorze kart poznać, kto dołożył…”). Rozwiązanie jest proste: nie grać z nieodpowiednim towarzystwem, następny proszę.

Następny odcinek – dziś wieczorem, następna gra – w długi weekend. Nie mogę się doczekać

Nic mi się nie chce, a najbardziej chodzić do pracy

Skończyłam czytać “Harry Potter and the Order of the Phoenix” i muszę potwierdzić, że faktycznie z Harrym jest tak, że im dalej w serię, tym lepiej. “Half-Blood Prince” leży na półce, ale przyjemność obcowania z czarodziejami przekładam sobie innymi książkami, a poza tym czekam na “Deathly Hallows” w miękkiej okładce, które ma wyjść dopiero latem. Teraz czytam jakąś mętną babską książkę. Muszę uważniej patrzeć, co wybieram w antykwariatach i dać surowsze kryteria niż “po angielsku i tanie”

Z oglądania: skończyliśmy “Rzym”. Serial naprawdę dobry, ale już pisałam o tym kiedyś. Ponadto obejrzeliśmy “Happy wkręt” – kolorowe, głupie, śmieszne, słaba ścieżka dźwiękowa, świetne tłumaczenie z aluzjami politycznymi (“Jak zła macocha zdobyła władzę? Przeskoczyła płot, podawała się za magistra, a może miała siostrę bliźniaczkę?”), znośny dubbing. Można zażyć na lekki wieczór, można sobie odpuścić. A na AXNie staramy się nie przegapić żadnego odcinka “Doktora House’a”. Seriali medycznych jest na pęczki (od “Ostrego dyżuru” po “Grey’s Anatomy”, od “Na dobre i na złe” do “Daleko od noszy”), ale taki główny bohater jak Gregory House jest tylko jeden. Mogę się od niego jeszcze dużo nauczyć w kwestii szczerości do bólu i sarkazmu stosowanego

Do tego jeszcze pchnęliśmy trochę fabułę w “Wiedźminie” (po dwumiesięcznej przerwie w graniu) i udało mi się przegrać losową mapę w “Age of Empires”.

A w uszach powrót do podstawówki, czyli w kółko Take That. Aż mnie coś w dołku ściska, te piosenki budzą tyle wspomnień…

Wbrew pozorom robię w życiu coś jeszcze oprócz oglądania, czytania i grania. Pracuję

W związku z rozmową dziś w pracy wydłubałam z otchłani internetu swojego starego bloga, który jest far too personal, żeby podać do niego linka w tym miejscu. A jak już go wykopałam, to musiałam go oczywiście przeczytać. W końcu po to pisze się pamiętniki, nie? Teraz mogę z całą stanowczością stwierdzić, że czytanie własnych wspomnień jest po pierwsze fajne, a po drugie cholernie czasochłonne

* * *

Myśl złota na dziś (zaczerpnięta z bloga “Oddalenie”): Ziemia jest płaska i zawsze spada masłem na podłogę.

* * *

Recenzja na dziś: serial HBO “Rzym” jest dobry, a druga seria jest lepsza od pierwszej. Szczególnie polecam tym, którzy umiarkowanie uważali na historii w szkole, będą mieli niespodzianki w zwrotach akcji (“To Brutus zasztyletował Cezara? Jak możesz mi tak spojlować!”). W sumie trochę obciach uważać się za wykształconego człowieka i nie pamiętać, jak to się tam układało między Markiem Antoniuszem (aktor, który go gra ma fajne pośladki…) a Gajuszem Oktawianem (aktor, który go gra, pewnie też ma fajne pośladki, ale jeszcze nie pokazywał )… To ja pójdę teraz do kącika trochę się powstydzić z tego powodu…

4 seria Lost… wreszcie… Czekałam na nią 8 długich miesięcy. I znów co tydzień można patrzeć na Josha Hollowaya, najlepszą rzecz jaka trafiła się kobietom w tym stuleciu… Znaczy, ekhm, cenię ten serial przede wszystkim za jego pasjonującą i totalnie zakręconą fabułę. Na dowód mogę przedstawić listę pytań z dwóch lostowych konkursów, jakie prowadziłam, w żadnym nie było pytania “Jaki kolor oczu ma Holloway?” ani “W której scenie Sawyer był najbardziej pociągający?”

A poza tym co wieczór oglądam sobie po jednym odcinku pierwszy sezon Ally McBeal. Smutek mnie ogarnia, bo jestem już prawie w połowie, a dwójki nie mam…