Fajny film wczoraj widzieliśmy… Momenty były? Nie było.

Mianowicie wybraliśmy się z Habrami na Walkirię, w której grał Tom Cruise i jacyś statyści.

Film opowiada historię słynnego nieudanego zamachu na Hitlera w Wilczym Szańcu, więc problem jest ten sam, co z pierwszą serią “Rzymu” – widz i tak wie, jak to się skończy (“no chyba, że widz amerykański, on pewnie nie wie” – jak zauważyła Kasia). Aczkolwiek przez całe oglądanie ma się nadzieję, że może jednak będą ahistoryczni i skończy się inaczej…

Cruise jak zwykle jest śliczny, a jego postać idealna, honorowa, bez skazy i w ogóle. Niektórzy mówią, że nie mogą już oglądać filmów z Tomem, bo im przeszkadza, że jest nawiedzonym scientologiem. Mi jakoś nie przeszkadza, scientologiczny ogień pałający mu w oczach w większości scen miał przysłonięty piracką przepaską. Pozostali aktorzy jakoś nie robią wrażenia, no może ewentualnie Bill Nighy (zupełnie niepodobny do Davy Jonesa, którego grał w “Piratach…”).

Imponująca scena otwierająca, ukazująca atak alianckiego lotnictwa gdzieś w Tunezji jest niewątpliwie najbardziej widowiskową częścią filmu (“I to jest, k**wa, groza wojny, a nie jakieś “czuję się taki wyobcowany przez Niemców…”") i warto zobaczyć ją w kinie. Reszta, mimo że też ładnie nakręcona, raczej nie straci na małym ekranie. Są to głównie dialogi, rozmowy telefoniczne, Niemcy w mundurach biegający w te i wewte plus jedna efektowna eksplozja. Twórcom udało się jednak uniknąć dłużyzn i przynudzania, akcję zdynamizowali pokazując rozwój wydarzeń z wielu punktów widzenia. Nawet dawka typowego dla amerykańskiego kina patosu była strawna (może to dlatego, że Amerykanie nie umieją nakręcić niemieckiego patosu?) i całkiem na miejscu – w końcu nie można było spłycić dramatycznej historii do jakiejś Mission Impossible…

Ogólnie film oglądało się z tchem zapartym i chusteczką przy oczach w scenach końcowych. Polecam.

Z wieczora obejrzeliśmy sobie “Lions for Lambs” (tytuł polski “Ukryta strategia” plasuje się w tych okolicach co “Dirty Dancing” -> “Wirujący seks”). Jak to jeden mój kolega napisał “są trzy powodu, żeby obejrzeć ten film – nazywają się Redford, Cruise i Streep”. W takiej obsadzie pewnie nawet największy gniot dałoby się oglądać… nie, wróć, oglądałam już gniota w gwiazdorskiej obsadzie (“Marsjanie atakują”) – whatever, gniotem ta pozycja na pewno nie jest.

Film składa się głównie z dialogów i jego akcja rozgrywa się mniej więcej w ciągu godziny. W Afganistanie amerykańscy żołnierze wykonują operację opanowania ważnego strategicznie wzgórza, a w tym czasie w USA wykładowca akademicki (Robert Redford) rozmawia ze swoim studentem (m.in. o jego starszych kolegach, którzy właśnie w tejże afgańskiej misji biorą udział), a reporterka (Meryl Streep) przeprowadza wywiad z senatorem (Tom Cruise), współautorem strategii, której realizację równolegle obserwujemy. Każde z nich reprezentuje inne poglądy na amerykańskie zaangażowanie zbrojne na Bliskim Wschodzie, każde przedstawia przekonujące argumenty i nie da się powiedzieć, że film wyraźnie faworyzuje któryś pogląd. Zmusza do refleksji. Chyba również w Polsce.

Absolutnie nie jest to film lekki, łatwy i przyjemny, nie ma w nim akcji, nie ma akcentów humorystycznych, jest trochę patosu i moralizowania… To zapewne wyjaśnia, czemu krytycy go zjechali.